Shloka 32
कर्णस्य निधनाकाडुक्षी चिक्षेपातिबलो नदन् । तब अत्यन्त बलवान् महाबाहु भीमसेनने कर्णके वधकी इच्छासे द्वितीय मृत्युदण्डके समान एक भयंकर स्वर्णपत्रजटित परिघ हाथमें ले उसे गरजकर कर्णपर दे मारा ।। तमापततन्तं परिघं वज़्ाशनिसमस्वनम्
sañjaya uvāca | karṇasya nidhanākāṅkṣī cikṣepātibalo nadan | tadātyanta-balavān mahābāhuḥ bhīmasenaḥ karṇasya vadham icchan dvitīya-mṛtyudaṇḍa-samaṁ bhayaṅkaraṁ svarṇapatra-jaṭitaṁ parighaṁ haste gṛhītvā garjann eva karṇe prāharat || tam āpatantaṁ parighaṁ vajrāśani-sama-svanam |
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາໃຫ້ກັນນະພິນາດ ພີມະຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍຫຼວງ ໄດ້ຮ້ອງຄຳຮາມແລະຂວ້າງອາວຸດຂອງຕົນ. ແລ້ວພີມະເສນາ ຜູ້ແຂນຍາວກຳລັງແກ່ກ້າ—ມຸ່ງຈະສັງຫານກັນນະ—ໄດ້ຈັບຄອນເຫຼັກອັນນ່າຢ້ານ ປະດັບແຜ່ນຄຳ ດັ່ງໄມ້ທັນທະມະອັນທີສອງ ແລະດ້ວຍສຽງຮ້ອງດັ່ງຟ້າຮ້ອງ ຟາດໄປຫາກັນນະ. ຄອນນັ້ນເມື່ອກຳລັງຖະຫຼົມລົງ ກໍດັງກັງວານດັ່ງຟ້າຜ່າແລະຟ້າແລບ—ເປັນພາບຂອງພະລັງສົງຄາມທີ່ບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ແລະນຳຄວາມຕາຍ ດ້ວຍຄວາມມຸ່ງໝັ້ນສ່ວນຕົວ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how, in war, intention (icchā) and resolve can harden into a death-driven focus; the imagery of a 'second staff of Death' highlights the ethical gravity of violence and the inevitability of mortality when dharma collapses into total war.
Sanjaya describes Bhima, roaring with power and intent, seizing a gold-inlaid iron club (parigha) and striking at Karna; the weapon’s descent is compared to the sound and force of thunderbolt and lightning.