Shloka 30
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
भीम॑ विव्याध दशभि: कड्कपनत्रै: शिलाशितै: । कार्मुकं चास्य चिच्छेद भल्लेन निशितेन च
bhīmaṁ vivyādha daśabhiḥ kaṅkapatraiḥ śilāśitaiḥ | kārmukaṁ cāsya ciccheda bhallena niśitena ca ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ລາວໄດ້ຍິງທະລຸບພີມະດ້ວຍລູກສອນສິບດອກ ທີ່ມີຂົນປະດັບຄ້າຍຂົນນົກຍາງ ແລະປາຍຖືກລັບໃຫ້ຄົມດ້ວຍຫີນ; ແລ້ວດ້ວຍລູກສອນຫົວກວ້າງອັນຄົມກິ່ງ ລາວກໍຕັດຄັນທະນູຂອງພີມະລົງດ້ວຍ. ຂ່າວນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແມ່ນຍຳອັນໂຫດຮ້າຍຂອງຝີມືໃນສົງຄາມ—ທີ່ຄວາມກ້າຫານຖືກພິສູດບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄຳເວົ້າ ແຕ່ໂດຍການທຳໃຫ້ອຳນາດຂອງຄູ່ຕໍ່ສູ້ພິການໂດຍບໍ່ລັງເລ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethic: decisive action and technical mastery can neutralize an adversary’s capacity to fight (here, by cutting the bow), showing how power in war often turns on skillful restraint or escalation rather than mere rage.
In Sañjaya’s narration of the Karṇa Parva battle, a warrior strikes Bhīma with ten stone-sharpened, heron-feathered arrows and then severs Bhīma’s bow with a sharp bhalla, temporarily disarming him.