Shloka 54
नकुलस्त्रिंशता बाणै: शतानीकस्तु सप्तभि: । शिखण्डी दशभिर्वीरो धर्मराज: शतेन तु,तदनन्तर धृष्टद्युम्नने कर्णको दस बाणोंसे बींध डाला। फिर द्रौपदीके पुत्रोंने तिहत्तर, सात्यकिने सात, भीमसेनने चौंसठ, सहदेवने सात, नकुलने तीस, शतानीकने सात, शिखण्डीने दस और वीर धर्मराज युधिष्ठिरने सौ बाण कर्णको मारे
sañjaya uvāca |
nakulasttriṃśatā bāṇaiḥ śatānīkastu saptabhiḥ |
śikhaṇḍī daśabhirvīro dharmarājaḥ śatena tu ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ນະກຸລະຍິງກັນນະດ້ວຍລູກສອນສາມສິບ; ສະຕານີກະດ້ວຍເຈັດ; ສິຂັນດີ ວີລະບຸລຸດດ້ວຍສິບ; ແລະ ທັມມະຣາຊ (ຢຸດທິສຖິຣະ) ດ້ວຍຫນຶ່ງຮ້ອຍ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຮ່ວມແຮງຂອງຝ່າຍປານດະວະເພື່ອຫຸ້ມຫ້າມຄວາມແຮງກະແສຂອງກັນນະໃນສົງຄາມ—ພາບຂອງໜ້າທີ່ຮ່ວມ ທີ່ຄວາມກ້າຫານສ່ວນຕົວຕ້ອງຍອມຕໍ່ພະລະກິດໃຫຍ່ໃນການປົກປ້ອງຝ່າຍຂອງຕົນແລະສະຫາຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in practice: when a formidable opponent threatens the army’s stability, multiple warriors act together, placing collective responsibility above individual display. It also reflects the epic’s ethic that duty in war is carried through coordinated action and steadfast resolve.
Sañjaya reports a moment in the battle where several Pāṇḍava-side fighters—Nakula, Śatānīka, Śikhaṇḍī, and Yudhiṣṭhira—strike the enemy champion (Karṇa, as indicated by the surrounding context) with specified numbers of arrows, describing the intensity and coordination of the assault.