Shloka 93
Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
पत्तिमच्छूरवीरौघं द्रुतमर्जुनमार्दयत् | संशप्तकोंकी सेनामें पैदल मनुष्यों और घुड़सवारोंकी संख्या बहुत अधिक थी। मतवाले हाथी और रथ भी भरे हुए थे। पैदलोंसहित शूरवीरोंके उस समुदायने तुरंत ही अर्जुनको पीड़ा देना आरम्भ किया
sañjaya uvāca |
patimacchūravīraughaṃ drutam arjunam ārdayat |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ກອງທັບອັນໜາແໜ້ນຂອງທະຫານຍ່າງທ້າວ ແລະ ວິລະຊົນ ໄດ້ກົດດັນເຂົ້າໃສ່ ອາຣະຈຸນ ຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະ ເລີ່ມກໍ່ກວນລາວ. ກຳລັງຂອງ ສຳສັບຕະກະ ນັ້ນໃຫຍ່ຫຼາຍ—ແອດແນ່ນດ້ວຍທະຫານຍ່າງທ້າວ ແລະ ທະຫານມ້າ, ພ້ອມທັງຊ້າງຄຸ້ມຄັ່ງ ແລະ ລົດຮົບ—ຈົນກອງນັກຮົບທັງມວນ ພ້ອມກັບທະຫານຍ່າງທ້າວ ໄດ້ເລີ່ມທຳໃຫ້ ອາຣະຈຸນ ທຸກທົນໃນສົງຄາມທັນທີ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the pressure and intensity of righteous warfare (kṣatriya-dharma): even a foremost warrior like Arjuna must endure coordinated assaults. Ethically, it underscores steadfastness and composure under overwhelming force, a recurring Mahābhārata ideal for those bound to duty in conflict.
Sañjaya reports that a large, tightly packed formation—especially the Saṃśaptakas—rushes Arjuna. With abundant infantry and cavalry, and with elephants and chariots filling the field, they collectively begin to press and trouble him immediately in battle.