Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
क्रुद्धोर्जुनो अभिदुद्राव व्याक्षिपन् गाण्डिवं धनु: । इस प्रकार सेनाओंकी व्यूह-रचना हो जानेपर रणभूमिमें संशप्तकोंकी ओर देखकर क्रोधमें भरे हुए अर्जुनने गाण्डीव धनुषकी टंकार करते हुए उनपर आक्रमण किया ।।
sañjaya uvāca
kruddho 'rjuno 'bhidudrāva vyākṣipan gāṇḍīvaṃ dhanuḥ |
atha saṃśaptakāḥ pārtham abhyadhāvan vadhaiṣiṇaḥ ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ອາຣຈຸນ ໂກດເກີນທົນ ໄດ້ພຸ່ງໄປຂ້າງໜ້າ ພ້ອມກັບກວດກາວຄັນທະນູ ຄານດີວ (Gāṇḍīva) ໃນມື. ເມື່ອການຈັດຮູບຂະບວນທັບ (ວິວະ) ສຳເລັດແລ້ວ ແລະເຂົາເບິ່ງໄປຫາພວກ ສຳຊັບຕະກະ (Saṃśaptaka) ດ້ວຍໃຈໂກດ ກໍ່ດຶງຄັນທະນູໃຫ້ດັງກ້ອງ ແລ້ວບຸກໂຈມໃສ່ພວກນັ້ນ. ຕໍ່ມາ ພວກສຳຊັບຕະກະ—ຜູ້ມຸ່ງຫາການສັງຫານ—ກໍ່ພຸ່ງເຂົ້າຫາ ປາຣຖະ (Pārtha) ຢ່າງຕົງໆ.
संजय उवाच
The verse highlights how anger and vowed enmity can propel combatants into decisive action, intensifying the ethical stakes of warfare. It implicitly contrasts disciplined duty with passion-driven aggression, reminding readers that in dharma-yuddha the inner state (krodha vs. restraint) shapes the moral weight of action.
After the battle formations are arranged, Arjuna—angered—charges forward while wielding his bow Gāṇḍīva. In response, the Saṃśaptakas, a group bound by a fierce vow and seeking Arjuna’s death, rush to engage him directly.