Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
हृष्टसेना: सुसंरब्धा रथानीकप्रहारिण: । कोसलै: काश्यमत्स्यैश्ष कारूषै: केकयैरपि
hṛṣṭasenāḥ susaṃrabdhā rathānīkaprahāriṇaḥ | kosalaiḥ kāśyamatśyaiś ca kārūṣaiḥ kekayair api ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ນັກຮົບທັງຫຼາຍ ມີໃຈຮື້ນເຮືອງ ແລະຖືກປຸກເຮົາດ້ວຍຄວາມເດືອດດານ ກຳລັງຟັນຟາດໃສ່ກອງລົດຮົບທີ່ຮວມເປັນກະບວນໃຫຍ່. ພ້ອມກັນນັ້ນຍັງມີຊາວໂກສະລະ, ກາຊະຍະແລະມັດສະຍະ, ກາຣູສະ, ແລະເກກະຍະອີກດ້ວຍ—ກອງກຳລັງຈາກຫຼາຍແຄວ້ນຖືກດຶງເຂົ້າສູ່ກະແສຄວາມຮຸນແຮງດຽວກັນ ທີ່ຄວາມຮື້ນເຮືອງແລະຄວາມໂກດແຄ້ນຮ່ວມກັນ ຂັບໃຫ້ຜູ້ຄົນບຸກຕີແຖວຮົບທີ່ຈັດຮູບແບບໂດຍບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, collective exhilaration and anger can intensify violence and make disciplined formations the immediate targets. Ethically, it points to the peril of being driven by saṃrambha (fury/impetuosity), even while acting within the kṣatriya sphere of battle.
Sañjaya reports that multiple regional forces—Kosalas, Kāśyas, Matsyas, Kārūṣas, and Kekayas—are actively assaulting chariot-divisions, striking at organized chariot arrays amid the heightened momentum of the fight.