Shloka 126
Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
चिच्छेद द्विषतां पार्थ: शिरांसि च सहस्रश: । तदनन्तर कुन्तीकुमार अर्जुनने रणस्थलमें आये हुए शत्रुपक्षके रथों
sañjaya uvāca | ciccheda dviṣatāṃ pārthaḥ śirāṃsi ca sahasraśaḥ |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ປາຣຖະ (ອາຣະຈຸນ) ຕັດຫົວຂອງພວກສັດຕູລົງເປັນພັນໆ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອາຣະຈຸນ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ ໄດ້ຟັນລົງທັງລົດຮົບ ມ້າ ທຸງ ຊ້າງ ແລະທະຫານຍ່າງຕີນຂອງຝ່າຍສັດຕູທີ່ເຂົ້າມາໃນສະໜາມຮົບ. ລາວທຳລາຍຄັນທະນູ ລູກສອນ ດາບ ຈັກຣະ ຂວານ ແລະອາວຸດອື່ນໆ ພ້ອມທັງແຂນທີ່ຍົກຂຶ້ນຖືອາວຸດ ແລະເຮັດໃຫ້ຫົວນັບພັນຕົກກະຈາຍ—ເປັນພາບແຫ່ງພະລັງການຮົບອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ໃນໜ້າທີ່ອັນມືດມົນຂອງສົງຄາມ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya-duty in a righteous war: Arjuna’s prowess is portrayed as decisive and overwhelming, suggesting that when dharma demands battle, the warrior must act with unwavering resolve—while the narrative implicitly invites reflection on the moral weight and tragic cost of such duty.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna is cutting down the enemy forces in massive numbers—severing heads and destroying chariots, horses, banners, elephants, infantry, and weapons—depicting a turning point of intense carnage and dominance on the battlefield.