Shloka 17
एवं विद्वान् धर्मकथासु राजं- स्तृष्णी भूतो जडवच्छल्य भूय: । त्वं तस्य गोप्ता च जनस्य राजा षड्भागहर्ता शुभदुष्कृतस्य,राजा शल्य! ऐसा जानकर तुम जड पुरुषोंके समान धर्मोपदेशकी ओरसे मुँह मोड़कर चुपचाप बैठे रहो। तुम बाहीक देशके लोगोंके राजा और रक्षक हो; अतः उनके पुण्य और पापका भी छठा भाग ग्रहण करते हो
evaṁ vidvān dharmakathāsu rājaṁs tṛṣṇī-bhūto jaḍavac chalya bhūyaḥ | tvaṁ tasya goptā ca janasya rājā ṣaḍ-bhāga-hartā śubha-duṣkṛtasya ||
ກະນະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ແມ່ນເຈົ້າຮູ້ເລື່ອງນີ້, ໂອ ກະສັດ, ແຕ່ໃນການສົນທະນາເລື່ອງທຳ ເຈົ້າກໍຍັງນັ່ງງຽບ ຫັນໜ້າຫນີດັ່ງຄົນທຶບ, ໂອ ຊາລະຍະ. ເຈົ້າເປັນກະສັດ ແລະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງປະຊາຊົນນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຍັງຮັບເອົາສ່ວນໜຶ່ງໃນຫົກຂອງບຸນ ແລະບາບຂອງເຂົາເຈົ້າດ້ວຍ».
कर्ण उवाच
Educational Q&A
A king is ethically accountable for his realm: by receiving taxes/royal share, he also receives a corresponding share (traditionally one-sixth) of the subjects’ merit and demerit. Therefore, a ruler should not remain indifferent or silent when dharma is at stake.
In the war setting of the Karna Parva, Karna addresses Shalya sharply, reproaching him for staying silent in dharma-related counsel. Karna reminds Shalya of his royal duty as protector and the moral consequences tied to kingship.