Shloka 16
कश्चिद् वाहीकदुष्टानां नातिहृष्टमना जगौ । उन्हीं बाहीकदेशी मदमत्त एवं दुष्ट स्त्रियोंका कोई सम्बन्धी वहाँसे आकर कुरुजांगल प्रदेशमें निवास करता था। वह अत्यन्त खिन्नचित्त होकर इस प्रकार गुनगुनाया करता था -- १५३ || सा नूनं बृहती गौरी सूक्ष्मकम्बलवासिनी
kaścid vāhīkaduṣṭānāṁ nātihṛṣṭamanā jagau |
ກັນນະກ່າວວ່າ: «ມີຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ມີສາຍພົວພັນກັບພວກຄົນຊົ່ວແຫ່ງວາຫີກະ ໃຈບໍ່ຊື່ນບານ ໄດ້ເວົ້າຄໍາເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍສຽງຕໍ່າໆ ຄ້າຍກັບການພຶມພໍາ»។ ຖ້ອຍຄໍານີ້ເປັນການເປີດສາຍວິຈານທາງທໍາ: ຄໍາຄຳຄວນທີ່ເກີດຈາກຄວາມຂະຍະຂະຍອມແລະຄວາມໂສກເສົ້າຕໍ່ຄວາມເສື່ອມຊົ່ວ ເພື່ອນໍາໃຫ້ຜູ້ຟັງຮັບຮູ້ການຕໍ່າຫຼົງຂອງຂະບວນປະເພນີໃນດິນແດນນັ້ນ.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse sets up an ethical lens: when society is marked by corruption, a sensitive observer responds with inner heaviness rather than delight, and truthful speech may arise as lament or critique rather than celebration.
Karna introduces a dejected person connected with the Vāhīkas who ‘murmurs’ a statement; this functions as a narrative preface to a longer denunciation or description that follows in subsequent lines.