कर्णपर्व — अध्याय ४०
Karṇa’s Pressure on the Pāñcālas; Duryodhana Disabled; Arjuna’s Counter-Advance
अवश्यं तु मया वाच्यं॑ बुद्ध्यता त्वद्धिताहितम् । विशेषतो रथस्थेन राज्ञश्नैव हितैषिणा
avaśyaṁ tu mayā vācyaṁ buddhyatā tvad-hitāhitam | viśeṣato ratha-sthena rājñaś caiva hitaiṣiṇā ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ຂ້າຈຳເປັນຕ້ອງເວົ້າ ໂດຍປັນຍາອັນແຈ້ງຊັດ ວ່າສິ່ງໃດແທ້ໆເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຈົ້າ ແລະສິ່ງໃດບໍ່ແມ່ນ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເພາະຂ້າຢືນຢູ່ເທິງລົດສົງຄາມ ເປັນສາລະທີ ແລະເປັນຜູ້ຫວັງດີຕໍ່ພະຣາຊາ; ດັ່ງນັ້ນ ການບອກໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າສິ່ງໃດນຳໄປສູ່ຄວາມດີ ແລະສິ່ງໃດນຳໄປສູ່ໂທດ ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງຂ້າ»។
संजय उवाच
A well-wisher must speak truthfully about benefit and harm (hita–ahita), guided by discernment (buddhi), especially when entrusted with responsibility near power—such as a charioteer-counselor to a king.
Sañjaya, positioned as Duryodhana’s charioteer and loyal adviser, prefaces his counsel by asserting his duty to state plainly what will help or harm the king, setting an ethical frame for the advice that follows amid the pressures of war.