Shloka 45
Adhyāya 36: Ghora-yuddha-varṇanam
A Clinical Description of the Intensified Engagement
ततः प्रायात् प्रीतिमान् वै रथेन वैयाप्रेण श्वेतयुजाथ कर्ण: । स चालोक्य ध्वजिनीं पाण्डवानां धनंजयं त्वरया पर्यपृच्छत्,तदनन्तर व्याप्रचर्मसे आच्छादित और श्वेत अश्वोंसे युक्त उस रथके द्वारा कर्ण बड़ी प्रसन्नताके साथ प्रस्थित हुआ। उसने सामने ही पाण्डवोंकी सेनाको खड़ी देख बड़ी उतावलीके साथ धनंजयका पता पूछा
tataḥ prāyāt prītimān vai rathena vaiyāpreṇa śvetayujātha karṇaḥ | sa cālokya dhvajinīṃ pāṇḍavānāṃ dhanañjayaṃ tvarayā paryapṛcchat ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ການະ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈແລະຄວາມປິຕິ ໄດ້ອອກເດີນທາງໃນລົດສຶກຂອງຕົນ—ວ່ອງໄວ ແລະຜູກດ້ວຍມ້າຂາວ. ເມື່ອເຫັນກອງທັບຂອງປານດະວະຈັດຂະບວນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ລາວກໍຮີບຮ້ອນຖາມຫາ ທະນັນຊະຍະ (ອາຣະຈຸນ).
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of meeting one’s principal opponent directly, seeking honor through open confrontation. At the same time, it sits within the Mahābhārata’s ethical tension: personal valor and rivalry unfold inside a devastating civil war, where ‘duty’ and ‘desire for victory’ can blur.
Sañjaya narrates that Karṇa departs joyfully in a swift chariot drawn by white horses. On seeing the Pāṇḍava forces arrayed before him, he urgently asks where Arjuna (Dhanañjaya) is—signaling his intent to engage him in battle.