Shloka 37
Adhyāya 36: Ghora-yuddha-varṇanam
A Clinical Description of the Intensified Engagement
स्मरसि ननु यदा परैह्तः स च धृतराष्ट्रसुतो5पि मोक्षित: । दिनकरसदूृशै: शरोत्तमैर्युधा कुरुषु बहून् विनिहत्य तानरीन्,कर्ण! याद है वह घटना, जब कि कुरुजांगल-प्रदेशमें घोषयात्राके समय ग्रन्धर्वोने शत्रु बनकर दुर्योधनका अपहरण कर लिया था, उस समय इन्हीं अर्जुनने सूर्यकिरणोंके समान तेजस्वी उत्तमोत्तम बाणोंद्वारा उन बहुसंख्यक शत्रुओंको मारकर धुृतराष्ट्रपुत्रको बन्धनसे मुक्त किया था इति श्रीमहाभारते कर्णपर्वणि कर्णशल्यसंवादे सप्तत्रिंशो5ध्याय
smarasi nanu yadā parāhṛtaḥ sa ca dhṛtarāṣṭrasuto 'pi mokṣitaḥ | dinakarasadṛśaiḥ śarottamair yudhā kuruṣu bahūn vinihatya tān arīn, karṇa |
“ເຈົ້າຈື່ຈຳໄດ້ບໍ ເມື່ອບຸດຂອງ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ຖືກສັດຕູລັກພາໄປ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກປ່ອຍຄືນ? ໃນຍຸດທະນັ້ນ ອາຣຊຸນ ໄດ້ໃຊ້ລູກສອນອັນຍອດຢ່າງ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງລຳແສງຕາເວັນ ປະຫານສັດຕູຈຳນວນຫຼາຍ ໃນຝ່າຍຄູ່ຕໍ່ສູ້ຂອງກຸຣຸ ແລະ ປົດປ່ອຍເຈົ້າຊາຍອອກຈາກການຄຸມຂັງ, ໂອ ກັນນະ. (ເຈດຕະນາຂອງ ສະລະຍະ ແມ່ນເພື່ອເຕືອນກັນນະເຖິງຝີມືທີ່ພິສູດແລ້ວຂອງອາຣຊຸນ ແລະ ນ້ຳໜັກທາງທຳມະຂອງການຕອບແທນບຸນຄຸນ ບໍ່ໃຫ້ດູໝິ່ນມັນ.)
शल्य उवाच
Educational Q&A
Śalya underscores an ethical point through a historical reminder: one should acknowledge proven merit and benefaction. Arjuna’s earlier act of freeing Duryodhana demonstrates both capability and a deed that ought to be remembered with honesty rather than dismissed in pride or rivalry.
In the Karṇa–Śalya dialogue, Śalya needles and admonishes Karṇa by recalling the Ghoṣa-yātrā incident: Duryodhana was seized by enemies (Gandharvas), and Arjuna fought them with brilliant arrows and released him. Śalya uses this to highlight Arjuna’s strength and to unsettle Karṇa’s confidence.