Karṇa’s advance against the Pāṇḍava host; Arjuna’s clash with the Saṃśaptakas (कर्णस्य पाण्डवसेनाप्रवेशः—अर्जुनस्य संशप्तकसंप्रहारः)
विलोहिताय रुद्राय नीलग्रीवाय शूलिने । अमोघाय मृगाक्षाय प्रवरायुधयोधिने,“आप विशेषतः लाल वर्णके हैं, पापियोंको रुलानेवाले रुद्र हैं, नीलकण्ठ और त्रिशूलधारी हैं, आपका दर्शन अमोघ फल देनेवाला है, आपके नेत्र मृगोंके समान हैं तथा आप श्रेष्ठ आयुधोंद्वारा युद्ध करनेवाले हैं। आपको नमस्कार है
vilohitāya rudrāya nīlagrīvāya śūline | amoghāya mṛgākṣāya pravarāyudhayodhine ||
ທຸຣະໂຍທະນະ ຖວາຍບົດສັນລະເສີນດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມແດ່ ຣຸທຣະ-ສິວະ: “ນະໂມແດ່ພຣະອົງ—ຣຸທຣະຜູ້ມີສີແດງເຂັ້ມ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ຄົນຊົ່ວຮ້ອງໄຫ້; ຜູ້ມີຄໍສີຟ້າ ແລະຖືຕຣິສູນ. ການໄດ້ເຫັນພຣະອົງໃຫ້ຜົນບໍ່ຜິດພາດ; ພຣະເນດດັ່ງຕາກວາງ; ພຣະອົງເປັນນັກຮົບຍິ່ງໃຫຍ່ ຕໍ່ສູ້ດ້ວຍອາວຸດອັນປະເສີດ.” ໃນບັນຍາກາດທາງທຳຂອງສົງຄາມ ຄຳສັນລະເສີນນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການພຶ່ງພາອຳນາດທິບພະເຈົ້າເພື່ອໄຊຊະນະ ແລະບອກເຖິງຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງຄວາມເລື່ອມໃສ ແລະພາລະທາງຈິດທຳຂອງຄວາມຮຸນແຮງ.
दुर्योधन उवाच
The verse highlights bhakti expressed through epithets: the divine is portrayed as both fearsome (Rudra, trident-bearing) and gracious (his sight is ‘amogha’, unfailing). In the Mahābhārata’s ethical frame, it also suggests that devotion does not automatically resolve the moral weight of one’s actions; it can coexist with, and even intensify, the urgency of choices made in war.
In Karṇa Parva, amid the escalating battle, Duryodhana addresses a prayerful praise to Rudra-Śiva, invoking his formidable attributes and seeking effective divine support. The stuti functions as a moment of supplication and psychological fortification before or during martial crisis.