समेत्य च महावीरीौ संरब्धौ युद्धदुर्मदौ । ववर्षतुर्महेष्वासौ शरैरन्योन्यमाहवे,इस प्रकार वे महाधनुर्धर, महावीर और महारथी दोनों रणदुर्मद बन्धु एक-दूसरेके सामने आ गये और क्रोधपूर्वक आपसमें भिड़कर युद्धस्थलमें परस्पर बाणोंकी वर्षा करने लगे
sametya ca mahāvīrau saṃrabdhau yuddha-durmadau | vavarṣatur mahēṣvāsau śarair anyonyam āhave ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ວີລະບຸລຸດຍິ່ງໃຫຍ່ທັງສອງໄດ້ພົບກັນຕໍ່ໜ້າ—ຕ່າງຄົນຕ່າງເຕັມໄປດ້ວຍໂທສະ ແລະມຶນເມົາດ້ວຍຄວາມຄືກຄືນຂອງສົງຄາມ. ນັກທະນູຜູ້ແຂງກ້າເຂົ້າປະຊິດກັນໃນສະໜາມຮົບ ແລະເມື່ອປະລະກັນຢ່າງແນ່ນອນ ກໍພາກັນຫວ່ານຝົນລູກສອນໃສ່ກັນໄປມາ.
संजय उवाच
The verse highlights how anger and the intoxication of combat can override restraint and even familial bonds, illustrating the ethical tragedy of war: once wrath takes command, mutual harm becomes inevitable.
Sañjaya describes two mighty warriors meeting directly on the battlefield and, in a rage, engaging one another by raining volleys of arrows in close combat.