Shloka 386
कर्णस्य दानप्रतिज्ञा–शल्योपदेश–वाक्ययुद्धम्
Karna’s Gift-Vows, Shalya’s Counsel, and the Battle of Words
जीवतश्न तथैवान्य: शस्त्र काये न्यमज्जयत् । राजन! दूसरा सैनिक किसी गिरते हुए योद्धाका सिर अपनी तलवारसे काट लेता था और कोई जीवित शत्रुके ही शरीरमें अपना शस्त्र घुसेड़ देता था
jīvataś ca tathaivānyaḥ śastraṃ kāye nyamajjayat |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ແລະດັ່ງນັ້ນເອງ ນັກຮົບອີກຄົນໜຶ່ງໄດ້ຈິ້ມອາວຸດຂອງຕົນໃຫ້ຈົນເລິກເຂົ້າໄປໃນຮ່າງກາຍຂອງສັດຕູທີ່ຍັງມີຊີວິດ. ພາບນີ້ຕອກຢ້ຳຄວາມດຸຮ້າຍອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງສົງຄາມ ເມື່ອຂໍ້ຈໍາກັດແຫ່ງຄວາມເມດຕາຖືກກົດທັບໂດຍຄວາມຈໍາເປັນທັນທີຂອງການຮົບ ແລະການຢູ່ລອດ».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse is primarily descriptive, highlighting the extremity of battlefield conduct. Implicitly it points to the ethical tension in war: once combat is joined, actions become governed by kṣatriya-duty and survival rather than ordinary compassion, revealing the tragic cost of conflict.
Sañjaya reports to the king that in the ongoing battle, warriors are striking without hesitation—one fighter even plunges his weapon into the body of an enemy who is still alive—illustrating the ruthless intensity of the fighting.