Shloka 18
Karṇa’s Camp-Council Discourse: Dhṛtarāṣṭra’s Lament, Sañjaya’s Counsel, and Karṇa’s Request for Śalya
Book 8, Chapter 22
महाराज! इससे कुपित होकर प्रतापी सहदेवने अपने धनुषपर मृत्यु, काल और यमराजके समान भयंकर बाण रखा ।।
sañjaya uvāca |
mahārāja! etena kupitaḥ pratāpī sahadevaḥ svadhanur-mṛtyu-kāla-yamarāja-sadṛśaṃ bhayaṅkaraṃ bāṇam āropayat ||
vikṛṣya balavac cāpaṃ tava putrāya so 'sṛjat |
sa taṃ nirbhidya vegeṇa bhittvā ca kavacaṃ mahat,
bhūmau bilapraveśī sarpa iva samāviśat |
mahārāja! etena tava mahārathī putro mūrcchitaḥ abhavat ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ພຣະມະຫາກະສັດ, ເມື່ອໂກດດ້ວຍເຫດນີ້ ສະຫະເທວະຜູ້ກ້າຫານໄດ້ວາງລູກສອນອັນນ່າຢ້ານກົວໄວ້ເທິງຄັນທະນູ ດຸດັ່ງຄວາມຕາຍ, ການເວລາ, ແລະພຣະຍົມ. ດຶງຄັນທະນູດ້ວຍແຮງຫຼາຍ ແລ້ວຍິງໄປຫາລູກຊາຍຂອງພຣະອົງ. ລູກສອນນັ້ນພຸ່ງໄປດ້ວຍຄວາມໄວ ທະລຸເຂົາ ແລະຜ່າເກາະອັນໃຫຍ່ຂອງເຂົາ ແລ້ວຈົມເຂົ້າໃນດິນ ດັ່ງງູເລື້ອຍເຂົ້າຮູ. ໂອ້ ພຣະມະຫາກະສັດ, ດ້ວຍເຫດນີ້ ລູກຊາຍຜູ້ເປັນມະຫາຣະຖີຂອງພຣະອົງຈຶ່ງສະຫຼົບໄປ».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how anger in war can unleash near-unstoppable force, framed through the imagery of Mṛtyu, Kāla, and Yama—reminding that violence, once set in motion, quickly exceeds human control and brings immediate consequences.
Sañjaya reports that Sahadeva, enraged, draws his bow and shoots a terrifying arrow at Duḥśāsana. The arrow pierces Duḥśāsana and his armor and then disappears into the earth; Duḥśāsana is left unconscious.