Shloka 11
Karṇa’s Camp-Council Discourse: Dhṛtarāṣṭra’s Lament, Sañjaya’s Counsel, and Karṇa’s Request for Śalya
Book 8, Chapter 22
तत्पश्चात् दुःशासनने युद्धस्थलमें तुरंत ही तीखी तलवार घुमाकर सहदेवपर दे मारी; फिर उस पराक्रमी वीरने दूसरा धनुष लेकर उसपर बाणका संधान किया ।।
tam āpatantaṃ sahasā nistriṃśaṃ niśitaiḥ śaraiḥ | pātayāmāsa samare sahadevo hasann iva ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທຸຫສາສະນະໄດ້ຫວຽງດາບຄົມກິ່ງຢ່າງທັນທີໃນສະໜາມຮົບ ແລະຂວ້າງໄປຫາສະຫະເທວ; ແລ້ວວິລະຊົນນັ້ນກໍເອົາຄັນທະນູອີກອັນ ແລະຕັ້ງລູກສອນເລັ່ງໃສ່ເຂົາ. ແຕ່ເມື່ອດາບນັ້ນພຸ່ງມາຢ່າງກະທັນຫັນ ສະຫະເທວ—ສະຫງົບດັ່ງກຳລັງຍິ້ມ—ໄດ້ຍິງດ້ວຍລູກສອນຄົມໆ ໃຫ້ມັນຕົກລົງໃນສະໜາມຮົບ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຝີມືທີ່ມີວິໄນໃນສົງຄາມ: ແມ່ນແຕ່ທ່າມກາງການຮຸກຮານອັນມີຄວາມຕາຍເປັນປາຍທາງ ຄວາມສະຫງົບ ແລະການຕອບໂຕ້ຢ່າງພອດດີຂອງສະຫະເທວ ກໍກັ້ນຄວາມວຸ່ນວາຍ ແລະຮັກສາຈັນຍາຂອງນັກຮົບໃຫ້ເປັນການຮົບທີ່ຄວບຄຸມແລະມີເປົ້າໝາຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores self-mastery in conflict: a warrior’s excellence is not mere aggression but controlled, timely action. Sahadeva’s ‘as if smiling’ composure suggests steadiness of mind (dhairya) and disciplined adherence to the ethics of battle.
Duhśāsana launches or hurls a sharp sword toward Sahadeva. Sahadeva immediately counters by shooting sharp arrows that knock the sword down onto the battlefield, neutralizing the threat before it can strike him.