Shloka 12
कर्णार्जुनयुद्ध-प्रवृत्तिः
Renewal of the Karṇa–Arjuna Engagement at Day’s End
प्रमुखे वर्तमान तु द्विपं वज्गस्य सात्यकि: । नाराचेनोग्रवेगेन भित्त्वा मर्माण्यपातयत्,इसी समय सात्यकिने अपने सामने उपस्थित हुए वंगराजके हाथीके मर्मस्थानोंको भयंकर वेगवाले नाराचसे विदीर्ण करके उसे धराशायी कर दिया
pramukhe vartamānaṃ tu dvipaṃ vaṅgasya sātyakiḥ | nārācenogravegena bhittvā marmāṇy apātayat ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະນັ້ນ ສາຕະຍະກິ ຜູ້ຢືນປະຈັນໜ້າຢູ່ແນວໜ້າ ໄດ້ຍິງຊ້າງຮົບຂອງກະສັດແຫ່ງວັງກະ ດ້ວຍລູກສອນ “ນາຣາຈະ” ອັນຄົມກຣິບ ແລະມີຄວາມໄວອັນນ່າຢ້ານ, ທະລຸຈຸດສຳຄັນຂອງມັນ ແລ້ວເຮັດໃຫ້ຊ້າງໃຫຍ່ນັ້ນລົ້ມລົງ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈັນຍາບັນອັນເຢັນຊາຂອງສົງຄາມ: ຄວາມຊຳນານແລະຄວາມແນ່ວແນ່ ຖືກນຳໄປໃຊ້ເພື່ອທຳໃຫ້ແມ່ນກະທັ້ງຊ້າງຮົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຕ້ອງຖອຍລົງ ເພື່ອປົກປ້ອງຝ່າຍຕົນ ແລະຫັກການບຸກຂອງສັດຕູ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh kṣatriya ethic in war: decisive action and precise knowledge of vulnerable points (marmas) are used to neutralize major threats like war-elephants, prioritizing protection of one’s forces and the turning of battle momentum.
Sañjaya reports that Sātyaki confronts the Vaṅga king’s elephant at the front line and, with a fast and powerful nārāca arrow, pierces its vital points and brings it down.