Shloka 52
पश्येमां नभसस्तुल्यां शरज्नक्षत्रमालिनीम् । “तारागणोंसे जिसकी विचित्र शोभा होती है तथा जहाँ निर्मल चन्द्रमाकी चाँदनी छिटकी रहती है, उस आकाशके समान इस रणभूमिकी शोभाको देखो। जान पड़ता है कि यह शरद-ऋतुके नक्षत्रोंकी मालाओंसे अलंकृत है || ५१ ई ।। एतत् तवैवानुरूपं कर्मार्जुन महाहवे
paśyemāṃ nabhasas-tulyāṃ śaraj-nakṣatra-mālinīm | etat tavaivānurūpaṃ karmārjuna mahāhave ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງເບິ່ງສະໜາມຮົບນີ້ ທີ່ງາມສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າ—ມີຄວາມງາມຫຼາກຫຼາຍດ້ວຍຝູງດາວ ແລະມີແສງຈັນອັນໃສສະອາດກະຈາຍຢູ່. ມັນດູປານກັບຖືກປະດັບດ້ວຍພວງນັກຂັດໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ. ການກະທຳນີ້ ໂອ ອາຣຈຸນ ໃນສົງຄາມໃຫຍ່ ເໝາະສົມກັບເຈົ້າແທ້».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames Arjuna’s action in war as ‘anurūpa’—befitting his role—highlighting the Mahābhārata’s ethical lens that a kṣatriya’s dharma includes steadfast performance of duty in a righteous battle, even amid violence.
Sañjaya, narrating the battle, uses celestial imagery to describe the battlefield’s appearance and then directly commends Arjuna’s deed in the great combat as appropriate to his stature and nature as a warrior.