Shloka 6
Adhyāya 17 — गजयुद्ध-वृत्तान्तः, सहदेव-दुःशासन-संघर्षः, नकुल-कर्ण-समागमः
Elephant-battle account; Sahadeva–Duhshasana clash; Nakula–Karna encounter
सुकल्पितं दानवनागसंनिभं महा भ्रनिर्ह्ठादममित्रमर्दनम् । रथाश्वमातड्रगणान् सहस्रश: समास्थितो हन्ति शरैर्नरानपि,उनका हाथी खूब सजाया गया था, वह गजासुरके समान बलशाली, महामेघके समान गर्जना करनेवाला तथा शत्रुओंको रौंद डालनेवाला था। उसपर आरूढ़ होकर दण्डधार अपने बाणोंसे सहस्रों रथों, घोड़ों, मतवाले हाथियों और पैदल मनुष्योंका भी संहार करने लगे
sa ukalpitaṃ dānavanāgasaṃnibhaṃ mahābhraninādama amitrāmardanam | rathāśvamātaṅgagaṇān sahasraśaḥ samāsthito hanti śarair narān api ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ຊ້າງນັ້ນຖືກປະດັບຕົກແຕ່ງຢ່າງງົດງາມ ດັ່ງດານະວະໃນບັນດາຊ້າງ ຮ້ອງກັງວານດັ່ງເມກຟ້າຮ້ອງໃຫຍ່ ແລະບົດຂີ້ຍໍ້າສັດຕູໃຕ້ຕີນ. ຜູ້ຖືດັນດະຂຶ້ນຂີ່ມັນ ແລ້ວຍິງລູກສອນສັງຫານເປັນພັນໆ ທັງລົດຮົບ ມ້າ ຝູງຊ້າງກໍາລັງຄຸກຄືນ ແລະທະຫານຍ່າງຕີນດ້ວຍ».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily functions as vivid battlefield narration rather than explicit moral instruction. Ethically, it underscores the terrifying scale of martial power and the human cost of war, reminding the listener that prowess and splendid armament can become instruments of mass destruction when dharma collapses into fratricidal conflict.
Sañjaya describes a magnificently decorated war-elephant, likened to a demon in strength and to a thundercloud in roar. A staff-bearing warrior mounted on it shoots arrows and slaughters large numbers of enemy forces—chariots, horses, elephant units, and foot-soldiers.