Shloka 58
Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
यथोक्तं वरुणेनाजी तथा स निधनं गत: । व्यसुश्चाप्पपतद् भूमौ प्रेक्षतां सर्वधन्विनाम्,वरुणदेवने जैसा कहा था, युद्धभूमिमें श्रुतायुधकी उसी प्रकार मृत्यु हुई। वे सम्पूर्ण धनुर्धरोंके देखते-देखते प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़े
yathoktaṁ varuṇenājau tathā sa nidhanaṁ gataḥ | vyasuś cāpatat bhūmau prekṣatāṁ sarva-dhanvinām ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: «ດັ່ງທີ່ ພຣະວຣຸນະ ໄດ້ທຳນາຍໄວ້ ເຂົາກໍໄດ້ພົບຈຸດຈົບໃນສະໜາມຮົບຕາມນັ້ນ. ຕໍ່ໜ້ານັກທະນູທັງປວງ ເຂົາລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ ໄຮ້ຊີວິດ—ເປັນຄຳຢືນຢັນອັນນ່າຫວາດຫວັນວ່າ ໃນສົງຄາມ ເງື່ອນໄຂຫຼືຄຳສາບຂອງເທວະ ເມື່ອໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ເຄື່ອນແລ້ວ ຍ່ອມສຸກງອມເປັນຊະຕາກຳຢ່າງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inevitability of a divinely stated condition or prophecy: once articulated by a higher power (here, Varuṇa), it unfolds with certainty. Ethically, it highlights how actions and prior conditions (boons, curses, vows) can govern outcomes even amid human skill and effort in war.
Sañjaya reports that the warrior in question dies exactly as Varuṇa had earlier declared. In full view of the assembled archers, he collapses lifeless onto the battlefield, marking a decisive and publicly witnessed turning point.