Shloka 53
Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
प्रतिजग्राह तां कृष्ण: पीनेनांसेन वीर्यवान् | नाकम्पयत शौरिं सा विन्ध्यं गिरिमिवानिल:,पराक्रमी श्रीकृष्णने अपने हृष्ट-पुष्ट कंधेपर उस गदाका आघात सह लिया। परंतु जैसे वायु विन्ध्यपर्वतको नहीं हिला सकती है, उसी प्रकार वह गदा श्रीकृष्णको कम्पित न कर सकी
sañjaya uvāca | pratijagrāha tāṃ kṛṣṇaḥ pīnenāṃsena vīryavān | nākampayat śauriṃ sā vindhyaṃ girim ivānilaḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ພຣະກຣິດສະນາຜູ້ມີພະລັງ ຮັບການຟາດນັ້ນໄວ້ທີ່ບ່າອັນກວ້າງແລະແຂງແຮງຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ຄະທານັ້ນບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ ສາວຣິ (ກຣິດສະນາ) ສັ່ນໄຫວໄດ້—ດັ່ງລົມບໍ່ອາດສັ່ນພູວິນທະຍະໄດ້. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຍ້ຳເນັ້ນຄວາມກ້າຫານອັນໝັ້ນຄົງ ແລະການຄວບຄຸມຕົນໃນທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງ: ພະລັງທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ແມ່ນຢູ່ແຕ່ການຟາດຕີ ແຕ່ຢູ່ທີ່ການບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະການປົກປ້ອງຝ່າຍທໍາ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights inner steadiness under assault: real valor includes endurance and composure. Like an immovable mountain, one who is grounded in purpose and self-control is not easily shaken by external force.
In the midst of battle, Kṛṣṇa takes a mace-blow on his strong shoulder and remains unmoved. Sañjaya uses the simile of the wind failing to shake the Vindhya to emphasize Kṛṣṇa’s unshakable firmness.