Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
हताश्चं रथमुस्तृज्य स तु राजा श्रुतायुध:,अभ्यद्रवद् रणे पार्थ गदामुद्यम्य वीर्यवान् । घोड़ोंके, मारे जानेपर पराक्रमी राजा श्रुतायुध उस रथको छोड़कर हाथमें गदा ले समरांगणमें अर्जुनपर टूट पड़े
hatāś ca ratham utsṛjya sa tu rājā śrutāyudhaḥ, abhyadravad raṇe pārtha gadām udyamya vīryavān.
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ເມື່ອມ້າຂອງລາວຖືກຂ້າ ກະສັດຜູ້ກ້າຫານ ສຣຸຕາຍຸທະ ກໍປະລະລົດຮົບ ຍົກຄ້ອນກະບອງ (ຄະດາ) ແລ້ວພຸ່ງເຂົ້າໃນສົງຄາມ ຕົງໄປຫາ ອາຣຊຸນ.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadfast courage: even after losing his chariot (a major tactical support), Śrutāyudha continues the fight on foot with a mace. It also implicitly points to the moral cost of war—bravery persists, yet it fuels further destruction.
Śrutāyudha’s horses are killed; he leaves his chariot, raises his mace, and charges directly at Arjuna in the battle, as reported by Sañjaya.