Shloka 33
द्रोणपर्व — द्विनवति-तमोऽध्यायः
Sātyaki Pressed by Kauravas; Duryodhana and Kṛtavarmā Engagements
एवं दुःशासनबलं वध्यमानं किरीटिना । सम्प्राद्रवन्महाराज व्यथितं सहनायकम्,महाराज! इस प्रकार किरीटधारी अर्जुनकी मार खाकर अत्यन्त व्यथित हुई दुःशासनकी सेना अपने नायकसहित भाग चली
evaṁ duḥśāsana-balaṁ vadhyamānaṁ kirīṭinā | samprādravan mahārāja vyathitaṁ saha-nāyakam ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ດັ່ງນັ້ນ ກອງທັບຂອງທຸຫສາສະນະ (Duḥśāsana) ທີ່ຖືກອາຣຈຸນຜູ້ສວມມົງກຸດຟັນລົງ ກໍຖືກສັ່ນສະເທືອນຢ່າງໜັກ ແລະພ້ອມກັບຜູ້ນຳຂອງຕົນ ກໍແຕກແຖວແລ້ວຫນີໄປ. ໃນຕັກກະຂອງສົງຄາມ, ມັນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຮຸກຮານຂອງຜູ້ນຳຈະພັງທະລາຍເມື່ອພົບກັບພະລັງກ້າທີ່ເຫນືອກວ່າ ແລະການຕໍ່ຕ້ານທີ່ມີວິໄນ; ແລະຄວາມຢ້ານກົວຈະແຜ່ລາມໃນກອງທັບ ເມື່ອຜູ້ປົກປ້ອງຂອງພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights battlefield ethics and psychology: when a force is decisively checked by disciplined valor, its cohesion breaks; leadership failure and fear can rapidly spread, leading to flight. It also implies that unjust aggression, when confronted by rightful strength, tends to collapse.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duḥśāsana’s troops, struck down by Arjuna, become shaken and flee together with their commanders, indicating a rout caused by Arjuna’s overpowering attack.