द्रोणपर्व — द्विनवति-तमोऽध्यायः
Sātyaki Pressed by Kauravas; Duryodhana and Kṛtavarmā Engagements
चर्मचापधरैश्रैव व्यवकीर्णस्ततस्तत: । स्रग्भिराभरणैर्वस्त्रै: पतितैश्न महाध्वजै:,सुन्दर उपकरणों, बैठकों, ईषादण्ड, बन्धनरज्जुओं और पहियोंसहित रथ चूर-चूर हो रहे थे। उनके धुरे टूट गये थे और जूए टुकड़े-टुकड़े होकर पड़े थे। बहुत-सी ढालों और धनुषोंको लिये-दिये वे टूटे हुए रथ इधर-उधर बिखरे पड़े थे। बहुत-से हार, आभूषण, वस्त्र और बड़े-बड़े ध्वज धरतीपर गिरे हुए थे। अनेक हाथी और घोड़े मारे गये थे तथा बहुत-से क्षत्रिय भी धराशायी कर दिये गये थे। इन सबके कारण वहाँकी भूमि देखनेमें अत्यन्त भयंकर जान पड़ती थी
carma-cāpa-dharaiś caiva vyavakīrṇas tatas tataḥ | sragbhir ābharaṇair vastraiḥ patitaiś ca mahādhvajaiḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ພື້ນດິນຖືກກະຈາຍໄປທົ່ວດ້ວຍນັກຮົບຜູ້ຖືໂລ່ ແລະຄັນທະນູ; ຍັງເຕັມໄປດ້ວຍພວງມາລາ ເຄື່ອງປະດັບ ເສື້ອຜ້າ ແລະທຸງໃຫຍ່ໆທີ່ຕົກລົງ. ພາບນັ້ນສື່ຖຶງຄ່າແຫ່ງສິນທຳຂອງການຮົບ: ຄວາມສະຫງ່າງາມ ແລະຕົວຕົນ ຖືກຫຼຸດລົງເປັນຂອງກະຈາຍກະຈາຍ ເຮັດໃຫ້ສະໜາມຮົບນ່າສະພຶງກົວທີ່ຈະເບິ່ງ.
संजय उवाच
The verse underscores the transience of worldly splendour in war: garlands, ornaments, garments, and banners—symbols of status and identity—lie fallen among weapons, highlighting the ethical gravity and human cost that accompany kṣatriya conflict.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the battlefield is covered in every direction with shield-and-bow-bearing fighters and with fallen decorative and martial insignia—garlands, jewelry, clothes, and large standards—creating a terrifying दृश्य of widespread ruin.