Shloka 14
द्रोणपर्व — द्विनवति-तमोऽध्यायः
Sātyaki Pressed by Kauravas; Duryodhana and Kṛtavarmā Engagements
खुरशब्देन चाश्वानां नेमिघोषेण तेन च । तेन चोत्कृष्टशब्देन ज्यानिनादेन तेन च,घोड़ोंकी टापोंके शब्दसे, रथके पहियोंकी उस घरघराहटसे, उच्चस्वरसे किये जानेवाले गर्जन-तर्जनकी उस आवाजसे, धनुषकी प्रत्यंचाकी उस टंकारसे, भाँति-भाँतिके वाद्योंकी ध्वनिसे, पांचजन्यके हुंकारसे, देवदत्त नामक शंखके गम्भीर घोषसे तथा गाण्डीवकी टंकार- ध्वनिसे मनुष्यों और हाथियोंके वेग मन्द पड़ गये और वे सब-के-सब भयके मारे अचेत हो गये। सव्यसाची अर्जुनने विषधर सर्पके समान भयंकर बाणोंद्वारा उन्हें विदीर्ण कर दिया
sañjaya uvāca | khuraśabdena cāśvānāṃ nemighoṣeṇa tena ca | tena cotkṛṣṭaśabdena jyāninādena tena ca ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ດ້ວຍສຽງກະທົບຂອງກີບມ້າ, ດ້ວຍສຽງຄືກຄືນຂອງລໍ້ລົດຮົບ, ດ້ວຍສຽງຮ້ອງສົງຄາມອັນດັງ, ແລະດ້ວຍສຽງສາຍຄັນທະນູກະທົບ—ໃນຄວາມອື້ອອຶງອັນລົ້ນຫຼາຍນັ້ນ ຜູ້ຄົນຫຼາຍຖືກຄວາມຢ້ານກົວແລະຄວາມສັບສົນຄອບງຳ. ແລ້ວອາຣະຈຸນ ຜູ້ເປັນສະວັຍະສາຈີ ກໍແຕກທະລຸພວກເຂົາດ້ວຍລູກສອນອັນນ່າຢ້ານ ດັ່ງງູພິດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear and confusion can be induced not only by physical force but also by overwhelming sensory impact—especially sound—showing the ethical and psychological dimension of warfare where morale and clarity of mind are decisive.
Sañjaya describes the battlefield din—hooves, chariot-wheels, loud cries, and bowstring twangs—building an image of escalating combat intensity that intimidates and destabilizes combatants.