Shloka 11
द्रोणपर्व — द्विनवति-तमोऽध्यायः
Sātyaki Pressed by Kauravas; Duryodhana and Kṛtavarmā Engagements
सिंहनादेन महता नरसिंहो धनंजय: । गजानीकममित्राणामभीतो व्यधमच्छरै:,महावतोंद्वारा अंकुशोंसे हाँके जानेपर लम्बी सूँड़ उठाये और क्रोधमें भरे, पंखधारी पर्वतोंके समान उन हाथियोंको बड़े वेगसे अपने ऊपर आते देख मनुष्योंमें सिंहके समान पराक्रमी अर्जुनने बड़े जोरसे सिंहनाद करके शत्रुओंकी उस गजसेनाका बिना किसी भयके बाणोंद्वारा संहार कर डाला
sañjaya uvāca | siṃhanādena mahatā narasiṃho dhanañjayaḥ | gajānikam amitrāṇām abhīto vyadhamac charaiḥ ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍສຽງສິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທະນັນຈະຍະ (ອາຣຈຸນ) ຜູ້ເປັນສິງໃນຫມູ່ມະນຸດ ໄດ້ຟັນຟາດກອງຊ້າງຂອງສັດຕູດ້ວຍລູກສອນ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ. ເມື່ອເຫັນຊ້າງໃຫຍ່ມີທຸງ, ຊູງງວງຂຶ້ນ, ຖືກມະຫາວົດຂັບດ້ວຍອັງກຸດ, ພຸ້ນມາດ້ວຍໂທສະດັ່ງພູມີປີກ, ອາຣຈຸນກໍຕອບໂຕ້ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານອັນຫມັ້ນຄົງ ແລະ ທຳລາຍ «ກະຈະເສນາ» ນັ້ນໂດຍບໍ່ລັງເລ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its battlefield form: steadfast courage, clarity of purpose, and disciplined force against an aggressive threat. Arjuna’s ‘lion-roar’ symbolizes inner fearlessness and resolve rather than mere bravado—an ethical stance of not yielding when protection of one’s side and duty demand resistance.
Sañjaya narrates that Arjuna, seeing the enemy’s war-elephants charging—trunks raised, urged on by mahouts with goads—responds with a powerful battle-cry and then cuts down the elephant-corps with volleys of arrows, breaking that formation without fear.