Shloka 6
ततः क्रुद्धों महाबाहुर्वार्यमाण: परैर्युधि । शिरांसि रथिनां पार्थ: कायेभ्योडपाहरच्छरै:,उस समय युद्धस्थलमें शत्रुओंके द्वारा रोके जानेपर महाबाहु अर्जुन कुपित हो उठे और अपने बाणोंद्वारा रथियोंके मस्तकोंको उनके शरीरोंसे काटकर गिराने लगे
tataḥ kruddho mahābāhur vāryamāṇaḥ parair yudhi | śirāṃsi rathināṃ pārthaḥ kāyebhyo ’pāharac charaiḥ ||
ສັນຈະຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວອາຣຈຸນ ບຸດແຫ່ງປຣິຖາ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່, ເມື່ອຖືກສັດຕູຂັດຂວາງໃນກາງສະໜາມຮົບ ກໍໂກດເກີນທົນ ແລ້ວເລີ່ມໃຊ້ລູກສອນຕັດຫົວນັກຮົບລົດຮົບອອກຈາກຮ່າງ ໃຫ້ຫຼົ່ນລົງ. ຂໍ້ນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການທະວີຄວາມດຸຮ້າຍເມື່ອການຍັບຍັ້ງພັງທະລາຍໃນສົງຄາມ—ຄວາມກ້າຫານແລະຄວາມໂກດແປງຝີມືໃຫ້ເປັນຄວາມຕັດສິນໃຈອັນຮ້າຍແຮງ ພາຍໃນຈັນຍາບັນອັນເຂັ້ມງວດຂອງໜ້າທີ່ໃນສະໜາມຮົບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the pressure-cooker of war, being obstructed can ignite wrath, and a warrior’s trained skill can become devastating. It implicitly warns that even within kṣatriya-duty, loss of inner restraint rapidly intensifies violence, raising ethical tension between necessary combat and uncontrolled anger.
Sañjaya narrates that Arjuna is being checked by enemy fighters on the battlefield. Enraged, he responds with extraordinary archery, cutting off the heads of chariot-warriors with his arrows—depicting a sudden, brutal turn in the fighting.