Shloka 2
Sātyaki’s Assurance and the Protection of Dharmarāja (सात्यकिवचनम्—धर्मराजरक्षणविचारः)
त॑ निविष्टं शुभां कक्ष्यामभिवन्द्याग्रत: स्थितम् | तमुत्थायार्जुन॑ प्रेम्णा सस्वजे पाण्डवर्षभ:
taṁ niviṣṭaṁ śubhāṁ kakṣyām abhivandya agrataḥ sthitam | tam utthāya arjunaḥ premṇā sasvaje pāṇḍavarṣabhaḥ ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອອາຣະຈຸນໄດ້ກ່າວຄໍານົບນ້ອມຢ່າງເຄົາລົບຕໍ່ຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນຫ້ອງອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານແລ້ວ ອາຣະຈຸນກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່ໄດ້ກອດທ່ານ—ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ປານດະວະ. ຂະນະນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ທ່າມກາງຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງສົງຄາມ ການເຄົາລົບຜູ້ເຖົ້າແກ່ ແລະສາຍສຳພັນຍາດພີ່ນ້ອງກັບຄວາມສັດຊື່ ຍັງຄົງກຳນົດການປະພຶດຢູ່.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic conduct expressed through courtesy and reverence—saluting first, then acting from sincere affection. Even in a war narrative, ethical restraint and respect for relationships remain central.
Sañjaya describes Arjuna approaching a respected person seated in an auspicious chamber; Arjuna stands before him, offers a formal salutation, then rises and embraces him affectionately.