Shloka 206
Saumadatti-vadha and Bhīma–Alambusa-saṃyoga (सौमदत्तिवधः तथा भीमालम्बुससंयोगः)
मनसा चिन्तयामास तन्मे सम्पद्यतामिति | तब स्मरणशक्तिसे सम्पन्न अर्जुनने भगवान् शंकरको अत्यन्त प्रसन्न जानकर वनवासके समय जो भगवान् शंकरका दर्शन और वरदान प्राप्त हुआ था, उसका मन-ही-मन चिन्तन किया और यह इच्छा की कि मेरा वह मनोरथ पूर्ण हो
manasā cintayāmāsa tan me sampadyatām iti | tataḥ smaraṇaśaktyā sampannaḥ arjunaḥ bhagavantaṃ śaṅkaraṃ atyanta-prasannaṃ jñātvā vanavāsa-samaye yo bhagavataḥ śaṅkarasya darśanaṃ varadānaṃ ca prāptaḥ āsīt, tasya manasā eva cintanaṃ cakāra, idaṃ ca icchāṃ cakāra—mama sa manorathaḥ pūrṇaḥ bhavet |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ອາຈຸນ ຜູ້ມີພະລັງແຫ່ງການລະລຶກຈຳອັນແຫຼມຄົມ ໄດ້ຄິດໃນໃຈວ່າ “ຂໍໃຫ້ສິ່ງນັ້ນສຳເລັດແກ່ຂ້າເຖີດ.” ເມື່ອຮູ້ວ່າ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທຢ່າງຍິ່ງ ເຂົາຈຶ່ງລະລຶກໃນໃຈເຖິງນິມິດແລະພອນທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຈາກພຣະອົງໃນຍາມພຳນັກປ່າ ແລະປາດຖະໜາໃຫ້ເປົ້າໝາຍນັ້ນບັນລຸຜົນໃນບັດນີ້.
संजय उवाच
Educational Q&A
In crisis, a dharmic warrior steadies himself by remembrance of divine grace and prior spiritual attainments; inner recollection strengthens resolve and aligns action with a higher purpose rather than mere anger or fear.
Sanjaya describes Arjuna mentally recalling the earlier occasion during exile when he received Śiva’s vision and boon, recognizing Śiva’s favor, and wishing that the boon’s intended purpose be realized in the present battle situation.