Shloka 5
अर्जुनस्य रथाश्वमोचनं कृष्णस्याश्वसेवा च
Arjuna’s Horses Freed; Krishna’s Equine Service
स निनीष ति दुर्बुद्धिर्मा किलैकं यमक्षयम् | तत् स्वस्ति वो<स्तु यास्यामि स्वगृहं जीवितेप्सया,जयद्रथ अभिमन्युके पितासे बहुत डर गया था, इसलिये लज्जित होकर बोला --'राजाओ! कामी इन्द्रने पाण्डुकी पत्नीके गर्भसे जिसको जन्म दिया है, वह दुर्बृद्धि अर्जुन केवल मुझको ही यमलोक भेजना चाहता है; यह बात सुननेमें आयी है। अतः आपलोगोंका कल्याण हो। अब मैं अपने प्राण बचानेकी इच्छासे अपनी राजधानीको चला जाऊँगा
sa ninīṣati durbuddhir mā kilaikaṁ yamākṣayam | tat svasti vo 'stu yāsyāmi svagṛhaṁ jīvitepsayā ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: «ຜູ້ມີປັນຍາຜິດ (ອາຣຊຸນ) ປາດຖະນາຈະສົ່ງຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວໄປສູ່ແດນຂອງຍະມະທີ່ບໍ່ສູນສະລາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ສະຫວັດດີແກ່ທ່ານທັງຫມົດ; ບັດນີ້ຂ້າຈະໄປຍັງເຮືອນຂອງຂ້າ ເພາະປາດຖະນາຮັກສາຊີວິດ».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear and attachment to life can override martial resolve: the speaker prioritizes self-preservation and withdraws, contrasting with the expected steadfastness of warriors in a dharma-yuddha.
Sañjaya reports a statement of retreat: hearing (kila) that Arjuna intends to kill him, the speaker offers a conventional blessing (“svasti”) to the assembled kings and declares he will go back home to save his life.