Shloka 45
धृष्टद्युम्नस्य द्रोणरथारोহণं सात्यकेः प्रतिरक्षणं च | Dhrishtadyumna Boards Droṇa’s Chariot; Sātyaki’s Counter-Protection
स्वभाभि भासिता रम्या त्वयात्यर्थ विराजते । “निश्चय ही वह संयमनी पुरी सदा पुण्यवानोंका आश्रय है; जो आज अपनी प्रभासे प्रकाशित और मनोहारिणी होती हुई भी तुम्हारे द्वारा अत्यन्त उद्भधासित हो उठी होगी ।। ४४ कल | नूनं वैवस्वतश्न त्वां वरुणश्व प्रियातिथिम्
svabhābhir bhāsitā ramyā tvayātyarthaṁ virājate | niścayaṁ hi sā saṁyamanī purī sadā puṇyavānāṁ āśrayaḥ | yādyāpi svaprabhasā prakāśitā manohāriṇī ca tathāpi tvayā atyantaṁ udbhāsitā bhaviṣyati ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ນະຄອນອັນງາມນັ້ນ ທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງຕົນເອງ ຍິ່ງສະຫວ່າງໄສຂຶ້ນອີກເພາະເຈົ້າ. ແນ່ນອນ ສັມຍະມະນີ ເປັນທີ່ພຶ່ງພາຂອງຜູ້ມີກຸສົນຢູ່ເສມອ; ແມ່ນແຕ່ມັນມີແສງແລະຄວາມງາມໂດຍທຳມະຊາດ ແຕ່ມື້ນີ້ຈະສະຫວ່າງໂດດເດັ່ນຢ່າງພິເສດ ເນື່ອງດ້ວຍການປະທັບຢູ່ຂອງເຈົ້າ.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links radiance and honor to moral worth: a sacred or righteous realm is described as a refuge for the meritorious, and the presence of a virtuous person is portrayed as increasing the splendor of that realm—suggesting that ethical character ‘illumines’ society and even the cosmic order.
Sanjaya is describing a revered city called Saṁyamanī (associated with Yama), praising its inherent beauty and declaring that it will appear even more brilliant due to the arrival/presence of the person being addressed.