Shloka 11
Droṇa-parva Adhyāya 60: Arjuna’s return, auspicious omens, and mission delegation
जिस-जिस ब्राह्मणने जहाँ-जहाँ अपने मनको प्रिय लगनेवाली जिस-जिस वस्तुको पाना चाहा, जितेन्द्रिय राजाने वहीं-वहीं प्रसन्नतापूर्वक वह वस्तु उसे तत्काल समर्पित की |। नादेयं ब्राह्मणस्यासीद् यस्य यत्स्यात् प्रियं धनम् । सोडपि विप्रप्रसादेन ब्रह्मलोक॑ गतो नूप:,उनके पास जो भी प्रिय धन था, वह ब्राह्मणके लिये अदेय नहीं था। राजा भगीरथ ब्राह्मणोंकी कृपासे ब्रह्मलोकको प्राप्त हुए
nārada uvāca |
na adeyaṃ brāhmaṇasyāsīd yasya yat syāt priyaṃ dhanam |
so 'pi vipra-prasādena brahmalokaṃ gato nṛpaḥ ||
ນາຣະດະໄດ້ກ່າວວ່າ: ບັນດາຊັບສິນອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣາຫມັນຜູ້ໃດທີ່ປາຖະໜາຈະໄດ້, ພຣະຣາຊາພະກີຣະຖະ—ຜູ້ຄວບຄຸມອິນທຣີ—ບໍ່ເຄີຍປະຕິເສດ; ພຣະອົງຍິນດີມອບໃຫ້ໃນທັນທີ. ຊັບສິນໃດທີ່ພຣະອົງຮັກຫວງ ກໍບໍ່ເຄີຍເປັນ “ບໍ່ຄວນໃຫ້” ເມື່ອພຣາຫມັນຂໍ. ໂດຍພຣະຄຸນແລະຄວາມພໍໃຈຂອງພຣາຫມັນ ພຣະຣາຊານັ້ນໄດ້ບັນລຸພຣະພຣະຫມະໂລກ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການໃຫ້ທານດ້ວຍວິໄນ ແລະການເຄົາລົບຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ນຳໄປສູ່ຜົນທາງທຳອັນສູງສຸດ.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that steadfast generosity—especially toward worthy recipients like brahmins—combined with self-restraint, becomes a powerful form of dharma. Nothing ‘dear’ should become an excuse for refusal when righteousness calls; such giving earns spiritual merit and elevated destiny (Brahmaloka).
Narada describes a king (identified in the accompanying prose as Bhagiratha) who immediately grants whatever desired object or wealth brahmins ask for. The statement culminates in the result: through the brahmins’ pleased blessing (vipra-prasāda), the king attains Brahmaloka.