Shloka 12
Adhyāya 57 — Arjuna’s Vow-Anxiety, Kṛṣṇa’s Counsel, and the Pāśupata Authorization
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथा: । अयज्वानमदाक्षिण्यमश्रि श्वैत्येत्युदाहरत्,सूंजय! राजा पौरव धर्म, ज्ञान, वैराग्य और ऐश्वर्य--इन चारों बातोंमें तुमसे बढ़कर थे और तुम्हारे पुत्रसे भी अधिक पुण्यात्मा थे। श्वैत्य सृंजय! जब वे भी मर गये, तब तुम यज्ञ और दक्षिणासे रहित अपने पुत्रके लिये शोक न करो। नारदजीने राजा सूंजयसे यही बात कही
sa cen mamāra sṛñjaya caturbhadrataras tvayā | putrāt puṇyataras tubhyaṃ mā putram anutapyathāḥ || ayajvān amadākṣiṇyam aśri śvaity ety udāharat, sūñjaya! ||
ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໂອ ສຣິນຈະຍະ, ຖ້າກະສັດ ສະໄວຕິ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ສິ້ນພະຊົນແລ້ວ—ຜູ້ທີ່ເຫນືອກວ່າເຈົ້າໃນຄຸນຄ່າສີ່ປະການ ແລະຍັງມີບຸນຍິ່ງກວ່າລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ—ກໍຢ່າໂສກເສົ້າເພື່ອລູກຂອງເຈົ້າເລີຍ. ໂອ ສູນຈະຍະ, ຈົ່ງຍົກ ສະໄວຕິ ເປັນຕົວຢ່າງ: ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງກໍລ່ວງລັບໄປແລ້ວ, ເຈົ້າກໍບໍ່ຄວນຈົມຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າເພື່ອລູກຂອງເຈົ້າ ຜູ້ບໍ່ມີຍັດ ແລະບໍ່ມີທານ (ດັກຊິນາ)»។ ດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະໄດ້ສອນກະສັດ ສູນຈະຍະ ໃຫ້ຫັນໃຈອອກຈາກຄວາມໂສກສ່ວນຕົວ ໄປສູ່ທັດສະນະທາງທຳອັນກວ້າງໃຫຍ່ ວ່າດ້ວຍບຸນ, ໜ້າທີ່, ແລະຄວາມຫຼີກບໍ່ພົ້ນຂອງຄວາມຕາຍ.
नारद उवाच
Educational Q&A
Nārada redirects Sṛñjaya from personal sorrow to a dharmic perspective: death is inevitable even for highly meritorious kings, so excessive grief is unhelpful; moreover, merit is linked to righteous conduct such as yajña and dakṣiṇā, and one should reflect on values rather than be consumed by lamentation.
Nārada addresses King Sṛñjaya (also referred to as Sūñjaya) and uses the death of King Śvaiti—described as superior in four auspicious qualities and more meritorious than Sṛñjaya’s son—as an illustrative example to counsel him not to mourn his son, especially a son characterized as lacking sacrificial and charitable acts.