Shloka 50
Subhadrā-vilāpaḥ — Subhadrā’s Lament for Abhimanyu
Droṇa-parva 55
पुत्रात् पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथा: । अयज्वानमदाक्षिण्यमश्रि श्रैत्येत्युदाहरत्,वैत्य सुृंजय! धर्म, ज्ञान, वैराग्य तथा ऐश्वर्य--इन चारों बातोंमें राजा मरुत्त तुमसे बढ़कर थे और तुम्हारे पुत्रसे भी अधिक पुण्यात्मा थे। तुम्हारे पुत्रने न तो कोई यज्ञ किया था और न उसमें कोई उदारता ही थी। अत: उसको लक्ष्य करके तुम चिन्ता न करो-- नारदजीने राजा सूंजयसे यही बात कही
putrāt puṇyataras tubhyaṁ mā putram anutapyathāḥ | ayajvān amadākṣiṇyam aśrīś caittya ity udāharat, vaittya sṛñjaya |
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ຍັງມີຄົນອື່ນອີກຫຼາຍທີ່ມີບຸນກຸສົນຍິ່ງກວ່າລູກຂອງເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນຢ່າໂສກເສົ້າເພາະເຂົາເລີຍ. ເຂົາບໍ່ເຄີຍປະກອບຍັດ (ຍະຊະ) ແລະບໍ່ມີໃຈເອື້ອເຟື້ອໃນການໃຫ້ທັກສິນາ ຫຼືຂອງທານ. ເມື່ອຮູ້ແລ້ວ, ໂອ ສຣຶຍຊະຍະ, ຢ່າໃຫ້ຄວາມໂສກເພາະລູກແບບນັ້ນກິນໃຈເຈົ້າ» ເຊັ່ນນັ້ນ. ດັ່ງນີ້ ນາຣະດະ ໄດ້ຕັກເຕືອນກະສັດສຣຶຍຊະຍະ ໃຫ້ຖືຄຸນຄ່າທາງທຳ—ຍັດ, ທານ, ແລະຄຸນທຳ—ເຫນືອກວ່າຄວາມຜູກພັນຕໍ່ລູກຫຼານຢ່າງດຽວ.
(नारद उवाच
Educational Q&A
Nārada teaches that grief should be guided by dharma: one should not cling to mere biological ties when the person lacked virtue. Ethical worth—sacrifice, generosity, and righteous conduct—determines true praiseworthiness, not simply being one’s child.
Nārada addresses King Sṛñjaya, who is distressed about his son. He consoles and corrects him by stating that the son was not a sacrificer and was ungenerous, and therefore Sṛñjaya should not be overwhelmed by sorrow for him.