Shloka 46
Omens and Consolation after Loss; Reaffirmation of the Saindhava Punishment Vow (उत्पात-दर्शनम्, आश्वासन-वाक्यानि, प्रतिज्ञा-स्थैर्यम्)
तेभ्यो5हं भगवन् भीता शरणं त्वाहमागता । भगवन! रोते हुए दीन-दुःखी प्राणियोंके नेत्रोंसे जो आँसुओंकी बूँदें गिरती हैं, उनसे भयभीत होकर मैं आपकी शरणमें आयी हूँ,सर्वे देवा: प्राणिभि: प्रायणान्ते गत्वा वृत्ता: संनिवृत्तास्तथैव । एवं सर्वे प्राणिनस्तत्र गत्वा वृत्ता देवा मर्त्यवद् राजसिंह आयुके अन्तमें सारी इन्द्रियाँ प्राणियोंके साथ परलोकमें जाकर स्थित होती हैं और पुनः उनके साथ ही इस लोकमें लौट आती हैं। नृपश्रेष्ठ! इस प्रकार सभी प्राणी देवलोकमें जाकर वहाँ देवस्वरूपमें स्थित होते हैं तथा वे कर्मदेवता मनुष्योंकी भाँति भोगोंकी समाप्ति होनेपर पुनः: इस लोकमें लौट आते हैं
tebhyo 'haṁ bhagavan bhītā śaraṇaṁ tvāham āgatā | bhagavan, rodate dīna-duḥkhī prāṇināṁ netrebhyo ya āśru-bindu-pātāḥ patanti, tebhyo bhayabhītāhaṁ tava śaraṇaṁ prāptā | sarve devāḥ prāṇibhiḥ prāyaṇānte gatvā vṛttāḥ saṁnivṛttās tathaiva | evaṁ sarve prāṇinas tatra gatvā vṛttā devā martyavad rājasimha āyuṣaḥ ante sarvendriyāṇi prāṇibhiḥ saha paralokaṁ gatvā tiṣṭhanti punaś ca taiḥ sahaiva iha loke nivartante | nṛpaśreṣṭha, evaṁ sarve prāṇino devalokaṁ gatvā tatra deva-svarūpeṇa tiṣṭhanti, te ca karma-devatā manuṣyāṇām iva bhogānāṁ samāptau punaḥ iha loke nivartante ||
ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະອົງຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າມາຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງ ເພາະຫວາດກົວພວກເຂົາ. ເມື່ອເຫັນນ້ຳຕາທີ່ຫຼົ່ນຈາກດວງຕາຂອງສັດຜູ້ອ່ອນແອ ແລະກຳລັງທຸກທົນ, ຄວາມຢ້ານກົວກໍເຂົ້າຄອບງຳຂ້າພະເຈົ້າ ເພາະສະນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຂໍການຄຸ້ມຄອງຈາກພຣະອົງ. ເມື່ອຊີວິດສິ້ນສຸດ ພວກເທວະ—ພ້ອມກັບສັດມີຊີວິດ—ອອກໄປ ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລ້ວກໍກັບຄືນມາອີກໃນທຳນອງດຽວກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ສັດທັງປວງໄປສູ່ພົບພູມອື່ນ ແລະດຳລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນສະພາບອັນເປັນເທວະ; ແຕ່ເຊັ່ນດຽວກັບມະນຸດ ເມື່ອຜົນແຫ່ງການເສບສຸກໝົດສິ້ນ ພວກເຂົາກໍກັບຄືນສູ່ໂລກນີ້ອີກ. ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ອິນທຣີຍະ (ອະວັຍະຮັບຮູ້) ກໍຕິດຕາມສັດໄປສູ່ພາລະໂລກ ແລະເມື່ອກັບຄືນກໍເຂົ້າມາໃນໂລກນີ້ພ້ອມກັນ. ດັ່ງນີ້ ຄຳສອນຈຶ່ງປະຈັກແຈ້ງ: ແມ່ນແຕ່ສະພາບສະຫວັນກໍບໍ່ແມ່ນທີ່ສຸດ ຫາກມັນອາໄສກຳ; ຄວາມເມດຕາຕໍ່ສັດຜູ້ທຸກທົນ ແລະການຂໍພຶ່ງພາໃນອົງສູງສຸດ ແມ່ນຄຳຕອບທາງຈັນຍາທຳ.»
नारद उवाच
Educational Q&A
Heavenly or divine states attained by beings are not necessarily permanent when grounded in karma; when the fruits of enjoyment are exhausted, beings return to the mortal world. The ethical emphasis is compassion for suffering beings and seeking refuge in the Supreme rather than relying on transient karmic attainments.
Nārada addresses a revered Lord and says she has come for refuge, frightened by the tears and suffering of living beings. She then explains a cosmological cycle: beings (and even gods in association with beings) go to the other world at death, abide there, and later return; senses too accompany and return—underscoring the cyclic nature of existence.