Shloka 40
Omens and Consolation after Loss; Reaffirmation of the Saindhava Punishment Vow (उत्पात-दर्शनम्, आश्वासन-वाक्यानि, प्रतिज्ञा-स्थैर्यम्)
यान्यश्रुबिन्दूनि करे ममासं- स्ते व्याधय: प्राणिनामात्मजाता: । ते मारयिष्यन्ति नरान् गतासून् नाधर्मस्ते भविता मा सम भैषी:,तेरे आँसुओंकी बूँदें, जिन्हें मैंने हाथमें ले लिया था, प्राणियोंके अपने ही शरीरोंसे उत्पन्न हुई व्याधियाँ बनकर गतायु प्राणियोंका नाश करेंगी। तुझे अधर्मकी प्राप्ति नहीं होगी; इसलिये तू भय न कर
yāny aśrubindūni kare mamāsaṁs te vyādhayaḥ prāṇinām ātmajātāḥ | te mārayiṣyanti narān gatāsūn nādharmas te bhavitā mā sma bhaiṣīḥ ||
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ນ້ຳຕາຂອງທ່ານທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເກັບໄວ້ໃນຝາມື ຈະກາຍເປັນໂລກໄພທີ່ເກີດຈາກກາຍຂອງສັດທັງຫຼາຍເອງ ແລະມັນຈະທຳລາຍມະນຸດຜູ້ທີ່ຊີວິດໄດ້ດັບໄປແລ້ວ. ອະທັມມະຈະບໍ່ຕົກແກ່ທ່ານ; ດັ່ງນັ້ນຢ່າຢ້ານ»។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse reassures that an act leading to harm can still be free from personal adharma when it is not driven by selfish intent and is situated within a larger moral-cosmic order; hence the instruction is to abandon fear and guilt.
Nārada explains that the tear-drops he collected will transform into self-born diseases that will destroy already lifeless beings, and he consoles the addressed person that no adharma will accrue to them, urging them not to fear.