Shloka 32
Droṇa-parva Adhyāya 37: Sañjaya’s Account of Abhimanyu’s Precision Disruption of a Chariot Contingent
स शराचितसर्वाड्ि: क्रुद्ध: शक्रात्मजात्मज: । विचरन् ददृशे सैन्ये पाशहस्त इवान्तक:,उस समय इन्द्रकुमार अर्जुनके पुत्र अभिमन्युके सम्पूर्ण अंगोंमें बाण-ही-बाण व्याप्त हो रहे थे, वह क्रोधमें भरे हुए पाशधारी यमराजके समान शत्रुसेनामें विचरता दिखायी देता था
sa śarācita-sarvāṅgaḥ kruddhaḥ śakrātmajātmajaḥ | vicaran dadṛśe sainye pāśahasta ivāntakaḥ ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ອະພິມັນຍຸ ຫລານຊາຍຂອງບຸດແຫ່ງພຣະອິນທຣະ (ອາຣຊຸນ) ທັງກາຍປັກແນ່ນໄປດ້ວຍລູກສອນ ແລະເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂກດ, ຖືກເຫັນວ່າກໍາລັງເຄື່ອນໄຫວໃນກອງທັບສັດຕູ ດັ່ງອັນຕະກະ—ຄວາມຕາຍເອງ—ຜູ້ຖືບ່ວງບາດ. ຂໍ້ຄໍານີ້ຊູ້ຊູມຄວາມແນ່ວແນ່ຂອງນັກຮົບທ່າມກາງຄວາມເຈັບປວດ ແລະຍັງພາຍໃນກໍບອກນໍາໜ້າເຖິງນ້ໍາໜັກທາງທໍາມະຂອງການຂ້າຟັນ ໃນສົງຄາມທີ່ທໍາມະກໍາລັງຖືກບີບຄັ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under extreme pain and the terrifying momentum of righteous (or duty-bound) combat, while implicitly reminding that war—even when fought as kṣatriya-dharma—carries the shadow of Death and ethical gravity.
Sañjaya describes Abhimanyu in the thick of battle: though his body is pierced and covered with arrows, he continues to move through the opposing forces with wrathful intensity, appearing like Yama (Death) with a noose, striking fear and destruction.