Shloka 25
इत्येवमुच्चरन्ति सम श्रूयन्ते विविधा गिर: । उस समय सभी सैनिक “हा तात! हा पुत्र! सखे! तुम कहाँ हो? ठहरो, कहाँ भागे जा रहे हो? मारो, लाओ, इसका वध कर डालो'--इस प्रकारकी बातें कह रहे थे। हास्य, उछल-कूद और गर्जनाके साथ उनके मुखसे नाना प्रकारकी बातें सुनायी देती थीं ।। २४ ई || नरस्याश्वस्य नागस्य समसज्जत शोणितम्
ity evam uccaranti sma śrūyante vividhā giraḥ | narasyāśvasya nāgasya samasajjata śoṇitam ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນແລ ສຽງຮ້ອງຫຼາຍຢ່າງຖືກໄດ້ຍິນ—ທະຫານຮ້ອງຢ່າງສັບສົນແລະເຈັບປວດ ເອີ້ນ «ພໍ່!» «ລູກ!» «ເພື່ອນ!» ແລະຕະໂກນສັ່ງໃຫ້ ຟັນ, ຈັບ, ລາກມາ, ຂ້າໃຫ້ຕາຍ. ທ່າມກາງສຽງຫົວເຮາະ ການໂດດພຸ້ນ ແລະສຽງຄຳຮາມ ສຽງຫຼາກຫຼາຍກໍພຸ້ນຂຶ້ນຈາກປາກພວກເຂົາ. ແລະເລືອດຂອງຄົນ ມ້າ ແລະຊ້າງ ກໍປົນກັນໃນສະໜາມຮົບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral and human cost of war: beneath boasts and battle-cries lie grief, confusion, and indiscriminate slaughter, where even the blood of humans and animals mingles—an implicit reminder of the ethical gravity of violence.
Sañjaya reports the battlefield soundscape: soldiers shout varied cries—calling to relatives and comrades and issuing violent commands—while the fighting is so intense that blood from men, horses, and elephants becomes mingled on the ground.