Shloka 22
Chapter 30: Formation Disruption, Competing War-Cries, and Nīla’s Fall
Droṇa-parva
ते हन्यमाना: शूरेण प्रवरै: सायकैर्दूढै: । विरुवन्तो महारावान् विनेशु: सर्वतो हता:,शूरवीर अर्जुनके सुदृढ़ एवं श्रेष्ठ सायकोंद्वारा मारे जाते हुए वे समस्त हिंसक पशु सब ओरसे घायल हो घोर चीत्कार करते हुए वहीं नष्ट हो गये
te hanyamānāḥ śūreṇa pravaraiḥ sāyakair dṛḍhaiḥ | viruvanto mahārāvān vineśuḥ sarvato hatāḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຖືກຟາດຟັນໂດຍລູກສອນອັນແຂງແກ່ນ ແລະຍອດຢ້ຽມຂອງວິລະຊົນ, ສັດດຸຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ—ບາດເຈັບຈາກທຸກທິດ—ຮ້ອງຄໍາຮາມດັງສະທ້ານ ແລະລົ້ມຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ພາບນີ້ຊີ້ວ່າ ໃນຄວາມຄຸ້ມຄັ່ງຂອງສົງຄາມ ແມ່ນແຕ່ຊີວິດທີ່ດຸຮ້າຍກໍຖືກດັບລົງໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ ເມື່ອປະຈັນໜ້າກັບກໍາລັງການຮົບທີ່ເຫນືອກວ່າ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the stark consequence of violence in war: when force meets force, life—however fierce—can be ended instantly. Ethically, it points to the grim reality that martial excellence, while a kṣatriya virtue, also brings unavoidable suffering and destruction.
Sañjaya describes a battlefield moment where violent animals/beasts, struck from all sides by a warrior’s strong and superior arrows, roar loudly in pain and then die on the spot.