Shloka 2
द्रोणपर्व — अध्याय २७: सुशर्माह्वानम्, अर्जुनस्य प्रतिनिवर्तनम्, भगदत्तेन गजप्रहारः
रजो दृष्टवा समद्धभूतं श्रुव्वा च गजनि:स्वनम् । भगदत्ते विकुर्वाणे कौन्तेय: कृष्णमब्रवीत्,भगदत्तके विचित्र रूपसे युद्ध करते समय वहाँ धूल उड़ती देखकर और हाथीके चिग्घाड़नेका शब्द सुनकर कुन्तीनन्दन अर्जुनने श्रीकृष्णसे कहा--
rajo dṛṣṭvā samṛddha-bhūtaṃ śrutvā ca gaja-niḥsvanam | bhagadatte vikurvāṇe kaunteyaḥ kṛṣṇam abravīt ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນຝຸ່ນດິນຟຸ້ງຂຶ້ນໜາແໜ້ນ ແລະໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຕຣຳຂອງຊ້າງ ໃນຂະນະທີ່ພະບະຄະດັດຕະຕໍ່ສູ້ດ້ວຍການສະແດງອຳນາດອັນດຸເດືອດ ອາຣະຈຸນ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ ໄດ້ກ່າວກັບພຣະກຣິສນະ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ສຽງຄຳຮ້ອງແລະຄວາມອຶກທຶກຂອງສົງຄາມ ອາດເຮັດໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໝັ້ນຄົງກໍຫວັ່ນໄຫວ ແລະນັກຮົບຍ່ອມສະແຫວງຫາຄຳຊີ້ນຳອັນຊັດເຈນ ແລະການກະທຳອັນຖືກຕ້ອງທ່າມກາງພະລັງອັນທ່ວມທົ່ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical need for clarity and right counsel in the chaos of war: when sensory overwhelm (dust, elephant-roars, spectacle) arises, the dharmic warrior turns to wise guidance rather than impulsive reaction.
Sañjaya describes the battlefield as Bhagadatta advances with elephants, raising heavy dust and loud trumpeting; witnessing this, Arjuna addresses Kṛṣṇa, preparing to respond to the immediate threat.