Shloka 18
द्रोणपर्व — अध्याय २७: सुशर्माह्वानम्, अर्जुनस्य प्रतिनिवर्तनम्, भगदत्तेन गजप्रहारः
पाण्डुनन्दन अर्जुन एक बार दुविधामें पड़कर चंचल हो गये थे, तथापि नरश्रेष्ठ संशप्तक वीरोंके वधका निश्चय करके उन्होंने उस दुविधाको मिथ्या कर दिया था ।। ततः शतसहस््राणि शराणां नतपर्वणाम् | असृजन्नर्जुने राजन् संशप्तकमहारथा:,राजन्! तदनन्तर संशप्तक महारथियोंने अर्जुनपर झुकी हुई गाँठवाले एक लाख बाणोंकी वर्षा की
tataḥ śatasahasrāṇi śarāṇāṃ nataparvaṇām | asṛjann arjune rājan saṃśaptaka-mahārathāḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ໂອ້ ພະຣາຊາ, ນັກຮົບສຳສັບຕະກະ ຜູ້ເປັນມະຫາຣະຖະ ໄດ້ປ່ອຍລູກສອນໜຶ່ງແສນດອກ ທີ່ຂໍ້ຕໍ່ງໍ້ລົງ ໃສ່ອາຣຊຸນ ເປັນຝົນລູກສອນບໍ່ຂາດສາຍ. ແມ່ນແຕ່ອາຣຊຸນເຄີຍຫວັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມລັງເລ, ລາວກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມລັງເລນັ້ນເປັນອະສານ ໂດຍຕັ້ງໃຈຈະທຳລາຍສຳສັບຕະກະ; ບັດນີ້ພວກເຂົາຕອບໂຕ້ດ້ວຍກຳລັງທົ່ວທ້ນໃນສະໜາມຮົບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in kṣatriya-dharma: even if doubt arises, one must return to clarity of purpose and act with disciplined resolve. It also shows how vows and fixed intentions (like those of the Saṃśaptakas) intensify the moral and strategic pressure of war.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that the Saṃśaptaka elite chariot-warriors unleash an enormous volley—‘a hundred thousand’ arrows—upon Arjuna, escalating the duel-like confrontation that centers on their sworn hostility toward him.