Shloka 41
Bhagadatta’s Advance, the Saṃśaptaka Challenge, and Arjuna’s Counterstrike (द्रोणपर्व, अध्याय २६)
पर्वते वनमध्यस्थो ज्वलन्निव हुताशन: । जैसे वनके भीतर पर्वतके शिखरपर दावानल प्रज्वलित हो रहा हो, उसी प्रकार सब ओर रथियोंसे घिरकर हाथीकी पीठपर बैठे हुए राजा भगदत्त सुशोभित हो रहे थे || ४० ३ || मण्डंल सर्वतः श्लिष्टं रथिनामुग्रधन्विनाम्
parvate vanamadhyastho jvalann iva hutāśanaḥ | maṇḍalaṃ sarvataḥ śliṣṭaṃ rathinām ugradhanvinām ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ດັ່ງໄຟທີ່ລຸກໂຊນຢູ່ເທິງພູກາງປ່າ, ວົງລ້ອມອັນແນ່ນໜາຂອງນັກຮົບລົດສົງຄາມ—ນັກທະນູຜູ້ດຸຮ້າຍ—ໄດ້ປິດເຂົ້າມາຈາກທຸກທິດ. ໃນການລ້ອມນັ້ນ ພະຣາຊາພະກະດັດຕະ ປະທັບຢູ່ເທິງຫຼັງຊ້າງ ສ່ອງສະຫວ່າງໂດດເດັ່ນ, ປານໄຟປ່າທີ່ລຸກໂຊນຢູ່ເທິງຍອດພູປ່າ—ເປັນຄວາມສະຫວ່າງອັນນ່າຄວາມຢ້ານກົວທ່າມກາງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war magnifies both splendor and peril: martial brilliance can appear awe-inspiring like fire, yet that very radiance signals destruction. It invites ethical reflection on the seductive spectacle of violence and the ominous cost that accompanies it.
Sañjaya describes a battlefield moment where fierce chariot-warriors form a tight encircling ring. Within this press, King Bhagadatta—mounted on an elephant—stands out vividly, compared to a blazing fire on a forested mountain.