Shloka 142
तैजसी महती दीप्ता देवेभ्यो5स्य शिवा तनु: । भास्वती मानुषेष्वस्य तनुर्घोराग्निरुच्यते,उनका जो शिव शरीर है, वह तेजोमय और परम कान्तिमान् है। वह देवताओंके उपयोगमें आता है तथा मनुष्यलोकमें उनका प्रकाशमान घोर शरीर “अग्नि' कहलाता है
taijasī mahatī dīptā devebhyo ’sya śivā tanuḥ | bhāsvatī mānuṣeṣv asya tanur ghorāgnir ucyate ||
ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: ຮູບອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງ ທີ່ລຸກໂຊດດ້ວຍຕະເຈົາອັນໃຫຍ່ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟ ເປັນສຳລັບເທວະ. ແຕ່ໃນໂລກມະນຸດ ຮູບທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງແຕ່ນ່າຢ້ານຂອງພຣະອົງ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ອັກນິ” (ໄຟ). ຂໍ້ຄວາມນີ້ເນັ້ນວ່າ ຄວາມເປັນທິວະອັນດຽວກັນ ປາກົດຕ່າງກັນຕາມພູມໂລກ ແລະຕາມກຳລັງຮັບຮູ້ຂອງຜູ້ເບິ່ງ—ໃນບາງພາບເປັນມົງຄຸນນ່າບູຊາ, ໃນອີກພາບເປັນອຳນາດນ່າພິລຶກ ແລະນ່າຢ້ານ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
A single divine power can manifest in different modes according to the realm and the observer: among the gods it is experienced as an auspicious, intensely radiant form, while in the human sphere the same radiance is apprehended as the formidable power of Fire (Agni). This frames divinity as context-sensitive—both beneficent and terrifying—without contradiction.
Vyāsa is describing the nature of a being’s (or principle’s) manifested body/form: its ‘śiva’ (auspicious) blazing form pertains to the gods, whereas its radiant, dreadful form in the human world is identified as Agni. The narration functions as an explanatory aside, clarifying how the same essence is named and encountered differently across worlds.