Shloka 121
स कामानां प्रभुर्देवो ये दिव्या ये च मानुषा: । स विभु: स प्रभुर्देवो विश्व व्याप्रोति वै महत्,जो दिव्य तथा मानव भोग हैं, उन सबके स्वामी ये महादेवजी ही हैं। ये देव इस विशाल विश्वमें व्याप्त हैं; इसलिये विभु और प्रभु कहलाते हैं
sa kāmānāṁ prabhur devo ye divyā ye ca mānuṣāḥ | sa vibhuḥ sa prabhur devo viśvaṁ vyāpnoti vai mahat ||
ວະຍາສະກ່າວວ່າ: «ພຣະອົງແມ່ນເຈົ້າແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ ແລະສິ່ງທີ່ປາຖະໜາທັງປວງ ທັງທີ່ເປັນທິບ ແລະທັງທີ່ເປັນມະນຸດ. ພຣະເທວະຜູ້ມີອໍານາດອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ແລະເປັນອະທິປະໄຕ ຊຶ່ງແຜ່ຊອກຊອນໄປທົ່ວຈັກກະວານອັນໃຫຍ່ນີ້; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບນາມວ່າ ‘ຜູ້ແຜ່ຊອກຊອນທົ່ວ’ ແລະ ‘ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ’.»
व्यास उवाच
Educational Q&A
All forms of enjoyment—celestial and human—are ultimately under the sovereignty of the Supreme Deity, who pervades the entire cosmos; recognizing this grounds desire and success in a higher moral and spiritual order rather than mere personal control.
Vyāsa is describing the nature of the supreme divine power (understood here as Mahādeva): as the master of all pleasures and the all-pervading presence in the vast universe, thereby justifying the epithets 'Vibhu' and 'Prabhu'.