Shloka 75
इन सब वीरोंने हाहाकार करते हुए हाथमें धनुष लेकर वीर अश्वत्थामाको चारों ओरसे घेर लिया ।। ते विंशतिपदे यत्ता गुरुपुत्रममर्षणम् । पज्चभि: पज्चभिर्बाणैरभ्यघ्नन् सर्वतः समम्,उन सावधान रथियोंने बीसवें पगपर अमर्षशील गुरुपुत्रको पा लिया और सब ओरसे पाँच-पाँच बाणोंद्वारा एक साथ ही उसपर चोट की
sañjaya uvāca | te viṁśati-pade yattā guru-putram amarṣaṇam | pañcabhiḥ pañcabhir bāṇair abhyaghnan sarvataḥ samam ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ວິລະຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ຮ້ອງອື້ອອຶງ ຖືຄັນທະນູໄວ້ໃນມື ແລ້ວລ້ອມ ອັສວັດຖາມາ ຈາກທຸກທິດ. ນັກຮົບລົດສົງຄາມຜູ້ລະວັງຕົວເຫຼົ່ານັ້ນ ເຂົ້າໄປໃກ້ຮອດພຽງຊາວກ້າວຈາກບຸດແຫ່ງຄູ—ອັສວັດຖາມາ ຜູ້ດຸຮ້າຍບໍ່ຍອມອ່ອນ—ແລ້ວຈົມຕີພ້ອມກັນຈາກທຸກດ້ານ, ແຕ່ລະຄົນຍິງລູກສອນຫ້າດອກ.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights battlefield pragmatism: when a single warrior becomes a grave threat, coordinated action is employed to contain him. Ethically, it points to the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya valor (single combat, honor) and the harsh necessities of war (group tactics to neutralize danger).
A group of alert fighters closes in to within twenty paces of Aśvatthāmā (Droṇa’s son) and attacks him simultaneously from all directions, each warrior releasing five arrows, creating a concentrated, encircling barrage.