Shloka 41
त॑ द्रौणि: समरे क्रुद्धं छादयामास पत्रिभि: । विव्याध चैनं दशभि: पितुर्वधमनुस्मरन्,अपने पिताके वधका बारंबार स्मरण करते हुए अश्वत्थामाने भी समरांगणमें कुपित हुए धृष्टद्युम्नको बाणोंद्वारा आच्छादित कर दिया और दस बाणोंसे मारकर उसे गहरी चोट पहुँचायी
taṁ drauṇiḥ samare kruddhaṁ chādayāmāsa patribhiḥ | vivyādha cainaṁ daśabhiḥ pitur-vadham anusmaran |
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ໃນກາງສະໜາມຮົບ ອັສວັດຖາມາ—ລູກຊາຍຂອງທຣົນ—ເມື່ອລະລຶກຊ້ຳໆ ເຖິງການຖືກສັງຫານຂອງບິດາ ກໍເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ ແລະປົກຄຸມທຣິສຕະດຍຸມນະຜູ້ກຳລັງເດືອດດານ ດ້ວຍຝົນລູກສອນ; ແລ້ວຍິງທະລຸລາວດ້ວຍ 10 ດອກ ໃຫ້ບາດເຈັບສາຫັດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how remembrance of personal loss (pitur-vadha) can fuel anger and revenge, escalating cruelty in war; it implicitly warns that grief-driven retaliation can overpower discernment and restraint, even within the framework of kṣatriya duty.
Sañjaya narrates that Aśvatthāmā, enraged while recalling his father Droṇa’s killing, overwhelms Dhṛṣṭadyumna with a barrage of arrows and then strikes him with ten more, causing a severe wound.