Shloka 108
आददानस्य विशिखान् संदधानस्य चाशुगान् । विकर्षतो मुज्चतश्न नान्तरं ददृशुर्जना:,वह कब बाण लेता, कब उन्हें धनुषपर रखता, कब प्रत्यंचा खींचता और कब उन्हें छोड़ता था तथा इन कार्योंमें कितना अन्तर पड़ता था, यह सब योद्धालोग देख नहीं पाते थे
ādadānasya viśikhān saṁdadhānasya cāśugān | vikarṣato muñcataś ca nāntaraṁ dadṛśur janāḥ ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອລາວຢືດລູກສອນຂຶ້ນ, ວາງລູກສອນອັນໄວໄວໄວ້ໃສ່ຄັນທະນູ, ດຶງສາຍທະນູ, ແລະປ່ອຍອອກ—ນັກຮົບທັງຫຼາຍບໍ່ອາດເຫັນຊ່ອງຫວ່າງເວລາລະຫວ່າງການກະທຳເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້. ຝີມືຍິງທະນູຂອງລາວໄຫຼໄປເປັນການເຄື່ອນໄຫວດຽວ ບໍ່ຂາດຕອນ, ໄວຈົນສາຍຕາມະນຸດແຍກຂັ້ນຕອນບໍ່ທັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights extraordinary mastery in action: when skill is perfected, separate steps merge into seamless execution. In the epic’s ethical frame, such prowess intensifies the gravity of war—great power, when used in battle, magnifies consequences and responsibility.
Sañjaya describes a warrior’s astonishing rapid-fire archery. Observers cannot distinguish the moments of taking an arrow, nocking it, drawing the string, and releasing—there appears to be no perceptible gap between these actions.