Shloka 35
Droṇa’s Renewed Advance toward Yudhiṣṭhira; Fall of Satyajit and Allied Recoil (द्रोणस्य युधिष्ठिरप्रेप्सा—सत्यजितः पतनम्)
उन वीरोंके मुकुटों, हारों, आभूषणों तथा कवचोंमें सूर्यके समान प्रभामयी रश्मियाँ प्रकाशित हो रही थीं ।। तत्प्रकीर्णपताकानां रथवारणवाजिनाम् । बलाकाशबलाश्राभं ददृशे रूपमाहवे,उस युद्धस्थलमें फहराती हुई पताकाओंसे युक्त रथों, हाथियों और घोड़ोंका रूप बकपंक्तियोंसे चितकबरे प्रतीत होनेवाले मेघोंके समान दिखायी देता था
tad vīrāṇāṃ mukutahārābharaṇakavaceṣu sūryasamaprabhāmayyo raśmayaḥ prakāśante sma | tatprakīrṇapatākānāṃ rathavāraṇavājinām | balākāśabalāśrābhaṃ dadṛśe rūpam āhave ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຈາກມົງກຸດ, ຈາກພວງມາລາ, ຈາກເຄື່ອງປະດັບ ແລະເກາະຂອງວີຣະຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ມີລໍາແສງສ່ອງອອກດັ່ງພຣະອາທິດ. ແລະໃນສະໜາມຮົບນັ້ນ ລົດຮົບ, ຊ້າງ ແລະມ້າ—ປະດັບດ້ວຍທຸງທີ່ພັດພິ້ວ ແລະກະຈາຍໄປທົ່ວ—ປາກົດຄືເມກທີ່ມີລາຍດ່າງ ດັ່ງມີແຖວນົກກະຮອກ (cranes) ພາດຜ່ານ».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the seductive brilliance of martial display—radiant armor and splendid formations—while implicitly reminding the listener that war’s beauty is only an appearance overlaying destruction; ethical discernment (dharma) must not be eclipsed by spectacle.
Sañjaya narrates to Dhṛtarāṣṭra the दृश्य of the armies in combat: warriors’ ornaments and armor flash like the sun, and the bannered chariots, elephants, and horses look like cloud-masses patterned by lines of cranes.