Shloka 2
उदीर्णाश्व परान् दृष्टवा कम्पमाना: पुन: पुन: । अश्रुपूर्णेक्षणास्त्रस्ता दीनास्त्वासन् विशाम्पते,प्रजानाथ! शत्रुओंको उत्कर्ष प्राप्त करते देख वे दीन और भयभीत हो बारंबार काँपने और नेत्रोंसे आँसू बहाने लगे
sañjaya uvāca | udīrṇāśva-parān dṛṣṭvā kampamānāḥ punaḥ punaḥ | aśru-pūrṇekṣaṇās trastā dīnāstvāsan viśāmpate ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນມ້າ ແລະນັກຮົບຂອງສັດຕູພຸ່ງກະໂຈນເຂົ້າມາ ພວກເຂົາກໍສັ່ນກົວຊ້ຳໆ. ດວງຕາເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ແລະດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວກັບຄວາມຫົວໃຈຫມົດຫວັງ, ຂ້າແຕ່ຈອມປະຊາ, ພວກເຂົາຢືນຢູ່ຢ່າງອ່ອນແອ ເບິ່ງສັດຕູໄດ້ຄອງຄວາມເປັນຕໍ່.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and psychological cost of war: when opponents gain momentum, even seasoned fighters can be shaken by fear and grief. It implicitly warns that reliance on force and victory alone is unstable, and that inner steadiness is crucial amid the reversals of conflict.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, as the enemy forces (notably cavalry and warriors) press forward and appear to be gaining advantage, the opposing side becomes repeatedly shaken—trembling, tearful, frightened, and dejected.